คำพูดไม่กี่ประโยคนี้เหมือนน้ำเย็นถังหนึ่ง ราดลงบนหัวเสี่ยวจ้านเต็ม ๆ
หวังอานฉวนพูดจบก็ทำสีหน้าแบบ “เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าไม่มีอะไร” แล้วถอนหายใจยาว ราวกับเพิ่งวางภาระหนักอึ้งลงจากบ่า
“ผมก็ว่าแล้ว! คุณที่ปรึกษาหวังเป็นผู้เชี่ยวชาญที่กองพันหลักส่งมา ทั้งยังเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตคน จะมีปัญหาได้ยังไง!”
เขาตบต้นขาตัวเองดังฉาด เสียงกลับมากังวานเหมือนเดิม “ผู้บังคับกองพันครับ คราวนี้คุณคงวางใจได้แล้วใช่ไหม เราจะใส่ร้ายคนดีไม่ได้ แบบนั้นไม่ถูกต้องเลยนะครับ!”
ห้องพยาบาลตกอยู่ในความเงียบอันประหลาด
เสี่ยวจ้านพิงหัวเตียง ไม่พูดอะไรสักคำ
สีหน้าของเขายิ่งดูแย่กว่าเมื่อครู่ ดวงตาคู่นั้นที่มักสงบนิ่ง บัดนี้เหมือนถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ มืดดำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
มือที่วางอยู่บนผ้าห่มของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วเด่นชัดขึ้นเพราะออกแรง
สืบอะไรไม่พบงั้นหรือ?
ทำไมถึงสืบไม่พบ?
สัญชาตญาณของเขา สัญชาตญาณที่ถูกหล่อหลอมผ่านสมรภูมินับครั้งไม่ถ้วนและช่วยชีวิตเขามานับไม่ถ้วน กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งว่า ผู้ชายคนนั้นมีปัญหา!
แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างจัง
ทุกอย่างที่หวังอานฉวนสืบมาได้ ชัดเจนทุกตัวอักษรและสมเหตุสมผลทุกประการ
ผู้เชี่ยวชาญด้านแผนกศัลยกรรมที่มีประวัติสะอาดและฝีมือแพทย์ยอดเยี่ยม ถูกส่งไปทำงานแนะนำหน่วยงานระดับล่างเพราะมีความสามารถโดดเด่น เรื่องนี้ปกติเกินไป ปกติจนหาข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย
หรือว่า...เขาคิดมากไปเองจริง ๆ?
เพราะเขาใส่ใจเธอมากเกินไป ถึงได้กลายเป็นคนระแวงไปหมด มองใครก็เหมือนเป็นภัยคุกคามที่ซ่อนอยู่?
ความรู้สึกสงสัยในตัวเองและความพ่ายแพ้อันรุนแรงถาโถมขึ้นมาในใจเสี่ยวจ้าน