คำพูดของเจียงซูหรงไม่ได้หนักหรือเบาเป็นพิเศษ แต่กลับเหมือนก้อนหินที่ตกลงกลางสระน้ำอันสงบนิ่ง ก่อคลื่นโกลาหลขึ้นในลานบ้านเล็ก ๆ ของตระกูลเสี่ยว
เสี่ยวหนานที่เพิ่งอ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง พลันชะงักค้างไปทั้งอย่างนั้น
นางจางที่กำลังเลือกผักอยู่ในลานบ้านหยุดมือกะทันหัน ผักกาดเขียวในมือถูกเด็ดขาดดัง “เพียะ” น้ำจากผักกระเด็นใส่หลังมือ
นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังเจียงซูหรงที่เพิ่งเดินออกมาจากในห้อง ราวกับอยากควักเนื้อบนใบหน้าของอีกฝ่ายออกมาสักชิ้น
“คุณพูดว่าอะไรนะ” เสียงของนางจางแหลมเล็ก เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “พูดอีกครั้งสิ!”
เจียงซูหรงพิงกรอบประตู ใบหน้ายังซีดเซียวจากอาการป่วย ทว่าร่างกายยืนตรงแน่ว
“ฉันบอกว่าฉันจะไปกองทัพ ไปจดทะเบียนสมรสกับเสี่ยวจ้าน” เธอพูดซ้ำอีกครั้ง ชัดถ้อยชัดคำ
“ก่อกบฏแล้ว! นี่มันจะก่อกบฏกันแล้ว!”