“ที่เธอพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล!” เสี่ยวหนานขมวดคิ้วจนเป็นปม
“ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรส จะเรียกว่าสามีภรรยากันได้อย่างไร? ลืมเรื่องที่หลานสะใภ้ของคุณพูดจาเหลวไหลข้างนอก จนทำให้แม่ของอีกฝ่ายโกรธตายไปแล้วหรือ? ยังอยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นซ้ำอีกหรือไง?”
“ฉัน... ฉันตอนนั้น...” ท่าทีแข็งกร้าวของนางจางอ่อนลงทันที
“คุณอยากให้จ้านจ้านอยู่ในกองทัพอย่างไม่อาจเชิดหน้า บอกใครต่อใครว่าเขาแต่งกับภรรยาที่ไม่มีชื่อไม่มีสถานะหรือ? อยากให้คนอื่นชี้หน้าด่าลับหลังตระกูลเสี่ยวของเราหรือไง?”
คำถามรัว ๆ ของเสี่ยวหนานทำให้นางจางเงียบสนิท
เธอจะไม่สนใจเจียงซูหรงก็ได้ แต่จะไม่สนใจอนาคตของเสี่ยวจ้าน ลูกชายของตัวเอง และชื่อเสียงของตระกูลเสี่ยวไม่ได้
เห็นนางจางไม่พูด เสี่ยวหนานก็ถอนหายใจหนัก ๆ แล้วหันกลับไปยืนใต้ชายคา
เจียงซูหรงยังยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจะรอเขาอยู่ตลอด
“พ่อ” เธอเอ่ยขึ้น
เสี่ยวหนานมองเธอ แววตาซับซ้อน
ลูกสะใภ้คนนี้ไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลยสักนิด