เสี่ยวจ้านไปรับตำแหน่งที่กองพันหลักอย่างเป็นทางการ คาดว่าคงต้องไปกล่าวคำปฏิญาณที่กองพันหลักด้วย เช้านี้จึงไม่ได้แวะเอาอาหารเช้ามาให้เจียงซูหรง
เธอเข้าใจ ไม่ใช่ว่ากำลังเล่นขายของเสียหน่อย จะให้เขามาทำตัวเป็นลูกหมาน้อยเลียมือเธอทุกวันได้อย่างไร
เธอนอนต่ออีกงีบ พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า กินอาหารเช้าเสร็จก็มุ่งหน้าไปฝ่ายส่งกำลังบำรุงเพื่อหาจางเจี้ยนกัว
เรื่องสร้างบ้าน เธอจริงจังมาก
“พี่สะใภ้ มาที่นี่ได้ยังไงครับ” จางเจี้ยนกัวกำลังตรวจสอบบัญชีรายการพัสดุอยู่ในห้องทำงาน พอเห็นเธอเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“หัวหน้าแผนกส่งกำลังบำรุงนามสกุลจาง ฉันมาหาคุณเพื่อคุมงานก่อสร้างค่ะ” เจียงซูหรงพูดเข้าเรื่องทันทีพร้อมยิ้มแฉ่ง “วันนี้คุณเสี่ยวไปกองพันหลักแล้ว เรื่องสร้างบ้านคงต้องรบกวนคุณทั้งหมดเลยนะคะ”
“พี่พูดอะไรอย่างนั้นครับ นี่เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว!” จางเจี้ยนกัวตบอกยืนยัน
“บ้านของรองผู้บังคับกรม พวกเราจะสร้างให้สวยงามแน่นอน! เมื่อวานให้ทหารหน่วยก่อสร้างไปปรับพื้นที่ฐานรากเรียบร้อยแล้ว วันนี้เริ่มขีดเส้นและขุดร่องได้เลยครับ!”
“อย่างนั้นก็ดีเลย เราไปดูกันตอนนี้ไหมคะ” เจียงซูหรงตั้งใจมาดูเรื่องนี้โดยเฉพาะ
“ไปครับ ไปกันเลย!”
ทั้งสองเดินตามกันไป ไม่นานก็ถึงสนามยิงปืนร้างที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
พื้นดินถูกปรับให้เรียบเป็นรูปสี่เหลี่ยม ดินเหลืองเผยให้เห็นอยู่บนผิวดิน ส่งกลิ่นหอมของดิน ทหารหน่วยก่อสร้างหลายคนกำลังใช้ปูนขาวกับเชือกขึงเส้นบนพื้นตามขนาดของที่พักทหารทั่วไป
“หยุดก่อนค่ะ!” เจียงซูหรงรีบร้องห้าม
เหล่าทหารที่กำลังขึงเส้นได้ยินเสียงก็หยุดมือ หันมามองเธอกับจางเจี้ยนกัวอย่างสงสัย
“พี่สะใภ้ มีอะไรหรือครับ” จางเจี้ยนกัวเองก็ไม่เข้าใจ
“หัวหน้าแผนกส่งกำลังบำรุงนามสกุลจาง เส้นที่ขึงไว้นี่ไม่ถูกค่ะ” เจียงซูหรงเดินไปกลางพื้นที่ว่าง หยิบไม้เล็ก ๆ ขึ้นมาขีดเขียนลงบนพื้น