“ขอรายงาน!”
จางเจี้ยนกัวยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของผู้บังคับการการเมือง ตะโกนเสียงดังเต็มปอด
ในใจเขามีเรื่องอยากรายงาน ตื่นเต้นจนเหมือนมีเตาไฟเล็ก ๆ อยู่ในอก แก้มร้อนผ่าวขึ้นมา
“เข้ามา”
เสียงของเชียนตงไห่ดังมาจากในห้อง สุขุมหนักแน่นเหมือนเช่นเคย
จางเจี้ยนกัวผลักประตูเข้าไป เห็นเชียนตงไห่สวมแว่นสายตายาว ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะ
“ผู้บังคับการการเมือง ผมมารายงานความคืบหน้าการก่อสร้างบ้านหลังใหม่ของรองผู้บังคับกรมเสี่ยวครับ” จางเจี้ยนกัวยืนตัวตรงเอ่ยขึ้น
เชียนตงไห่เงยหน้าขึ้น ดันแว่นบนสันจมูก แล้วขานรับเบา ๆ
“ปรับพื้นที่ฐานรากเรียบร้อยแล้วหรือ”
“รายงานผู้บังคับการการเมือง เรียบร้อยแล้วครับ! เช้านี้พวกสหายจากหน่วยก่อสร้างก็เริ่มขึงเชือกวางผังกันแล้วครับ”
“ดี รีบดำเนินการหน่อย ให้สหายเสี่ยวจ้านได้มีบ้านเป็นหลักแหล่งโดยเร็ว จะได้ทุ่มเททำงานได้ดียิ่งขึ้น” เชียนตงไห่พยักหน้า เตรียมก้มลงอ่านเอกสารต่อ
“แต่ว่า...ผู้บังคับการการเมืองครับ” จางเจี้ยนกัวอดไม่ไหว ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว “ขึงเชือกไปได้ครึ่งทาง ภรรยาของรองผู้บังคับกรมเสี่ยวก็สั่งให้หยุดแล้วครับ”
ปลายปากกาของเชียนตงไห่ชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“สั่งให้หยุดหรือ? ทำไมล่ะ? เห็นว่าฐานรากไม่เรียบ หรือไม่พอใจทำเล?”
“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างครับ!” จางเจี้ยนกัวโบกมือ สีหน้าทั้งตื่นเต้นทั้งลำบากใจ “คือ...คือเธอมีความคิดของตัวเองเกี่ยวกับการออกแบบบ้านครับ”
“มีความคิดหรือ?” เชียนตงไห่เริ่มไม่พอใจ “บ้านพักในกองทัพใช้แบบแปลนและมาตรฐานเดียวกันทั้งนั้น ครอบครัวทหารคนหนึ่งจะมีความคิดอะไรได้? เหลวไหล! แกเป็นหัวหน้าฝ่ายสนับสนุน ทำไมถึงปล่อยให้เธอทำตามใจ?”
“ผู้บังคับการการเมือง อย่าเพิ่งโมโหครับ!” จางเจี้ยนกัวร้อนใจ รีบอธิบาย “ความคิดของพี่สะใภ้ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลนะครับ! เธอ...เธอนี่เรียกได้ว่าเป็น...”