ป้าหลี่ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
เธอเห็นกับตาว่าเลือดพุ่งออกจากปากนางหลิว ก่อนร่างจะอ่อนยวบล้มลงไป
เสียงกรีดร้องของเจียงซูหรงยังดังก้องอยู่ข้างหู โหยหวนจนแทบกรีดแก้วหู
“แม่! แม่!”
เจียงซูหรงคุกเข่าลงกับพื้น เขย่าร่างนางหลิวอย่างบ้าคลั่ง
แต่คนในอ้อมแขนไม่มีปฏิกิริยาอีกแม้แต่น้อย
ดวงตาคู่นั้นเมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัว บัดนี้กลับไร้ประกายโดยสิ้นเชิง เหม่อมองท้องฟ้าสีเทาหม่นอย่างว่างเปล่า
มือยังอุ่นอยู่
แต่ลมหายใจขาดหายไปแล้ว
มือของเจียงซูหรงแข็งค้างอยู่กลางอากาศ โลกทั้งใบพลันเงียบงันลง
เสียงลม เสียงแมลง และคำแก้ตัวติดขัดของป้าหลี่ ล้วนหายไปหมด
เธอได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นกระหน่ำราวกับรัวกลอง ครั้งแล้วครั้งเล่า กระแทกจนเจ็บแน่นหน้าอก
“ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะซูหรง... คำพูดพวกนั้นฉันไม่ได้กุขึ้นมาเอง เป็น... เป็นทางตระกูลเสี่ยวที่พูดกันออกมา...”
ป้าหลี่ถอยหลังตัวสั่นงันงก กลัวจะพลอยติดเคราะห์ร้ายไปด้วย
เจียงซูหรงไม่สนใจเธอ
เพียงก้มหน้าลง จ้องมองใบหน้าซีดหม่นของแม่ในอ้อมแขนอย่างเหม่อลอย
เธอรู้ดีว่าในนิยาย นางหลิวมีชีวิตเหลืออยู่อีกไม่นาน และยังถูกข่าวลือพวกนี้ทำให้โกรธจนตาย
เธอค่อย ๆ อุ้มร่างนางหลิวกลับเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนเตียงเบา ๆ
ป้าหลี่ยืนอยู่กับที่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร จนกระทั่งเจียงซูหรงเดินออกมาจากห้อง ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ
“ป้าหลี่”
เจียงซูหรงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า แต่กลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ