เสียงอึกทึกทั่วทั้งโถงใหญ่ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วขณะ ในทันทีที่คำว่า “ฉันต้องการอำนาจอนุมัติ” ของเจียงซูหรงสิ้นสุดลง
เชียนตงไห่กับเจิ้งเจี้ยนจวิน สองผู้บังคับบัญชาระดับกรมที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน บัดนี้สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกตะลึงจนยากจะบรรยายเป็นคำพูด
พวกเขาคาดคิดภาพเหตุการณ์วุ่นวายไว้สารพัดรูปแบบ แต่ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ยืนอยู่กลาง “ดวงตาพายุ” และพยายามเข้าควบคุม “สนามรบ” ทั้งหมด จะเป็นหญิงสาวในชุดผ้าสีน้ำเงิน
เจิ้งเจี้ยนจวินขมวดคิ้วแน่น เกือบจะหลุดปากตำหนิว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี
ครอบครัวทหารคนหนึ่ง จะมาขออำนาจสั่งการอะไรในเหตุฝึกที่ร้ายแรงขนาดนี้?
แต่เขายังไม่ทันพูดจบ เชียนตงไห่ก็ยกมือขึ้นห้ามไว้
สายตาของเชียนตงไห่จับจ้องเจียงซูหรงแน่นไม่วาง
เขาเห็นอะไร?
เขาเห็นว่าตอนทหารที่มีภาวะลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอดถูกหามเข้ามา แพทย์และพยาบาลทุกคนต่างลนลาน มีเพียงผู้หญิงคนนี้ที่ชี้ถึงต้นตอของปัญหาได้ทันที พร้อมออกคำสั่งได้อย่างแม่นยำที่สุด
เขาเห็นว่าเธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย จัดระเบียบสถานที่เกิดเหตุที่กำลังโกลาหลให้กลายเป็นสามเขตอย่างเด็ดขาด ทำให้ใช้ทรัพยากรช่วยชีวิตได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด
เขายังเห็นว่าเธอตั้ง “ทหารสื่อสาร” ขึ้นมาชั่วคราว เชื่อมช่องว่างด้านข้อมูลระหว่างห้องผ่าตัดกับคลังเลือด
ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีหลังจากเขามาถึงที่เกิดเหตุ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่หญิงชาวบ้านชนบทธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้