เมื่อเจียงซูหรงตื่นขึ้น ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพยาบาลเดี่ยวที่สะอาดเรียบร้อย หลังมือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่
หลิวกวงเหรินกำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียง พอเห็นเธอตื่นก็รีบแสดงสีหน้าเป็นห่วงทันที
“คุณที่ปรึกษาเจียง คุณตื่นแล้ว! คุณทำพวกเราตกใจแทบแย่! รู้สึกยังไงบ้าง? ให้ผมตรวจร่างกายอย่างละเอียดไหม?”
ตรวจร่างกาย?
ในหัวของเจียงซูหรงมีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นทันที
ตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ ถ้าตรวจพบเข้าจะต้องยุ่งยากแน่!
เธอลุกขึ้นนั่งทันที แอบดึงเข็มที่หลังมือออกโดยไม่แสดงพิรุธ น้ำเสียงแม้จะอ่อนแรง แต่ท่าทีกลับหนักแน่น
“ฉันไม่เป็นไร แค่เหนื่อยเกินไปจนหมดแรงเท่านั้น ไม่ต้องตรวจหรอก ให้ฉันพักสักหน่อยก็พอแล้ว”
หลิวกวงเหรินยังอยากเกลี้ยกล่อมต่อ แต่เจียงซูหรงกลับหันหน้าเข้าหาผนัง ใช้ไม้ตายที่ได้ผลทุกครั้ง
“อีกอย่าง... หญิงชาวบ้านชนบทอย่างฉันไม่คุ้นกับการให้หมอผู้ชายตรวจร่างกาย มันไม่สะดวก”
ประโยคเดียวทำเอาหลิวกวงเหรินพูดต่อไม่ออก
เขาเป็นผู้ชายเต็มตัว จะไปบังคับตรวจร่างกายผู้หญิงที่กำลังเขินอายได้ยังไง?
หลิวกวงเหรินมองเจียงซูหรงที่ดื้อดึงหันหน้าเข้าหาผนัง คำว่า “ไม่สะดวก” ซึ่งมีทั้งความเขินอายและความห่างเหินอยู่ในนั้น ราวกับเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น ขวางคำแนะนำทางการแพทย์และความห่วงใยของเขาเอาไว้ทั้งหมด
เขาเป็นหมอที่ผ่านการศึกษาระดับสูงและมีความคิดก้าวหน้า แต่ตอนนี้กลับถูกคำพูดที่เต็มไปด้วยลักษณะเฉพาะของยุคสมัยนี้ทำเอาจนพูดไม่ออก
ก็จริง เขาเป็นหมอผู้ชาย ส่วนอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงและเกียรติยศ