บนเปลหิ้วมีทหารหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่ ขาขวาของเขาถูกแรงระเบิดจนเนื้อหนังเละเทะ กางเกงทหารชุ่มโชกไปด้วยเลือด เขาแทบหมดสติ มีเสียงครางด้วยความเจ็บปวดดังออกมาจากปาก
ตามมาด้วยเปลหิ้วคันที่สอง คันที่สาม...
ชั่วขณะนั้น ทั้งห้องโถงเต็มไปด้วยเสียงครางด้วยความเจ็บปวด เสียงตะโกนเรียกอย่างร้อนรน และกลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นจนแทบขจัดไม่ออก
สถานการณ์กลับมาใกล้จะควบคุมไม่อยู่
“ตั้งสติไว้!” เสียงของเจียงซูหรงดังขึ้นอีกครั้ง เธอยืนอยู่หลังโต๊ะคัดแยกผู้บาดเจ็บชั่วคราว มั่นคงดั่งเสาหลัก “ทำตามขั้นตอน!”
หลิวกวงเหรินกับพยาบาลอาวุโสอีกคนรีบพุ่งเข้าไปทันที
“คนนี้ เส้นเลือดแดงที่ขาขวาฉีกขาด ช็อกจากเสียเลือด! ติดป้ายแดง!” หลิวกวงเหรินผูกแถบผ้าสีแดงไว้ที่ข้อมือผู้บาดเจ็บอย่างรวดเร็ว “ส่งเข้าห้องผ่าตัดโดยตรง! เร็วเข้า!”
พยาบาลคนหนึ่งรีบหยิบชุดล้างแผลห้ามเลือดที่เพิ่งจัดเตรียมไว้จากด้านข้าง แล้ววิ่งตามเปลหิ้วเข้าไปในห้องผ่าตัด
“คนนี้ มีสะเก็ดระเบิดฝังที่หลัง หายใจลำบาก! ติดป้ายเหลือง! ส่งไปเตียงหนึ่งในห้องฉุกเฉิน!”
“คนนี้ แขนหัก ติดป้ายเขียว พาไปทางโน้นก่อน!”
ภายใต้การจัดการของเจียงซูหรงและการวินิจฉัยอย่างเป็นมืออาชีพของหลิวกวงเหริน ฝูงชนที่กำลังโกลาหลก็ถูกจัดระเบียบขึ้นมาได้
ผู้บาดเจ็บไม่ได้กรูกันไปที่ห้องฉุกเฉินอีกต่อไป แต่ถูกแยกไปตามจุดต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว
ผู้บาดเจ็บที่มีอาการวิกฤตได้รับทรัพยากรอันล้ำค่าที่สุดทันที ผู้บาดเจ็บสาหัสได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ส่วนผู้บาดเจ็บเล็กน้อยก็ถูกแยกออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ปล่อยให้พวกเขาเบียดขวางทางฉุกเฉิน