รถจี๊ปจอดนิ่งสนิทข้างสนามก่อสร้าง
ประตูรถเปิดออก นายพลตรีการเมืองเชียนสวมหมวกทหาร ในเครื่องแบบที่เรียบร้อยเนี้ยบ กระโดดลงจากรถด้วยท่าทางน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอำนาจ
จางเจี้ยนกัวตามมาติด ๆ วิ่งเหยาะนำทางให้นายพลตรีการเมือง
ที่สนามก่อสร้าง ทหารจากหน่วยก่อสร้างสองหน่วยกำลังล้อมวงหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งยองวาดแบบอยู่บนพื้น ทุกคนต่างยืดคอมองอย่างตั้งอกตั้งใจ
หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกเล็กที่ซักจนสีซีดจาง ผมเปียสองข้างสีดำสนิทห้อยลงมาด้านหน้า รองเท้าผ้าบนเท้าเปื้อนดินเหลืองเต็มไปหมด
เธอถือไม้ท่อนเล็กอยู่ในมือ กำลังตั้งใจวาดอะไรบางอย่างลงบนพื้นดินที่ปรับให้เรียบแล้ว ปากก็พึมพำไม่หยุด
“...ตรงนี้เป็นท่อรับของเสียของบ่อน้ำเสีย ต้องเสียบเอียงไว้ มุมอย่าชันเกินไป ไม่อย่างนั้นน้ำจะไหลเร็วเกิน สิ่งสกปรกจะตกตะกอนไม่ทัน...”
“ตรงนี้เป็นท่อเชื่อมระหว่างบ่อ ต้องติดตั้งไว้ที่ระดับสองในสามของบ่อ เพื่อให้ของเสียที่ไหลผ่านไปเป็นน้ำเสียที่ผ่านการหมักแล้ว...”
เสียงของเธอใสกระจ่าง แฝงความมั่นใจอย่างไม่เร่งร้อน ราวกับเธอไม่ได้กำลังวาดแบบ แต่กำลังบัญชาการยุทธการที่วางแผนมาอย่างแม่นยำ
นายพลตรีการเมืองเชียนยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ยังไม่รีบร้อนเดินเข้าไป
เขาหรี่ตามองเงาร่างที่กำลังนั่งยองอยู่ตรงนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์
นี่คือภรรยาที่เสี่ยวจ้านแต่งกลับมาจากชนบทหรือ?
หน้าตาก็เรียบร้อยดี ผิวพรรณก็นับว่าขาวสะอาด แต่กลิ่นอายความเป็นชนบทที่แผ่ออกมาจากกระดูกนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ปกปิดไม่มิด
เสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่เป็นแบบที่เลิกใส่กันมาอย่างน้อยสามถึงห้าปีแล้ว