เมื่อได้ยินเสียงนั้น ร่างที่เกร็งเขม็งของเสี่ยวจ้านจึงค่อยผ่อนคลายลง
เป็นหวังอานฉวน
“ดึกดื่นป่านนี้ไม่นอน มาทำตัวลึกลับอยู่ตรงนี้ทำไม?” น้ำเสียงของเสี่ยวจ้านไม่ค่อยดีนัก เมื่อครู่เพิ่งอยู่กับภรรยาอย่างหวานชื่น พอออกมาก็เจอเงาดำมายืนขวางทาง อารมณ์จึงไม่สู้ดีเท่าไร
ใบหน้าคล้ำของหวังอานฉวนกลับแดงเรื่อในความมืด เขาถูมือไปมา ดูกระอักกระอ่วนราวกับเด็กที่ทำผิด
“ผม... ผมนอนไม่หลับ ก็เลยออกมาเดินเล่นน่ะ” เขาหัวเราะแห้ง ๆ สายตาชำเลืองไปด้านหลังเสี่ยวจ้านไม่หยุด คล้ายกำลังยืนยันอะไรบางอย่าง
เสี่ยวจ้านจะดูไม่ออกได้อย่างไรว่าเขาคิดอะไรอยู่
“มีอะไรก็พูดมา”
“คือว่า...” หวังอานฉวนอ้ำอึ้งอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าถาม “พี่สะใภ้กลับไปแล้ว ยังพูดอะไรอีกไหมครับ?”
เสี่ยวจ้านนึกถึงคำพูด “หลักการอันลึกซึ้ง” ของเจียงซูหรง รวมถึงข้อสรุปสุดท้ายที่ว่า “อย่าผลักนายพันตรีหวังลงหลุม” คิ้วของเขาขยับขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“พูดแล้ว”
“พี่สะใภ้พูดอะไรอีกครับ ผมยังพอมีหวังไหม?” หวังอานฉวนกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“เธอบอกว่า เรื่องความรักต้องพึ่งตัวเอง” น้ำเสียงของเสี่ยวจ้านเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “ความเห็นของคนอื่นเอามาตัดสินไม่ได้”
แววตาของหวังอานฉวนหม่นลงในพริบตา ราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะลม ทั้งคนหงอยเหงาลงทันที
“อ้อ... ก็จริงครับ พี่สะใภ้พูดถูก” เขาก้มหน้าหงอย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง