จางเจี้ยนกัวยืนฟังอยู่ข้าง ๆ จนถึงกับอึ้งไปเลย
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองติดตามทีมก่อสร้างมาหลายปี ก็นับว่าเป็นผู้รู้เรื่องอยู่บ้างแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าพี่สะใภ้คนนี้จะเข้าใจยิ่งกว่าเขาเสียอีก
“มีครับ มีครับ!” ผู้จัดการไม่กล้าหลอกลวงอีก รีบพยักหน้าประจบ “อิฐใหม่อยู่ในคลังครับ ผมจะให้คนขนออกมาให้คุณเดี๋ยวนี้เลย!”
ตรวจดูอิฐเสร็จแล้ว เจียงซูหรงก็ไปดูซีเมนต์ต่อ
เธอไม่ได้ดูยี่ห้อ แต่เดินตรงไปยังกองซีเมนต์ ก้มลงบีบมุมกระสอบดู
“พี่คะ ซีเมนต์ของพี่นี่ชื้นไปหน่อยหรือเปล่า? จับดูแล้วแข็งเป็นก้อนเลย”
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นบนหน้าผากของผู้จัดการ
“พี่สะใภ้ นี่...อากาศทางใต้ชื้นครับ วางไว้ในคลังนาน ๆ ก็เลี่ยงไม่ได้ ไม่กระทบต่อการใช้งานหรอกครับ...”
“ไม่กระทบได้ยังไง?” เจียงซูหรงยืดตัวขึ้น มองเขา
“ซีเมนต์จับตัวเป็นก้อนจะกระทบทั้งเบอร์และความแข็งแรง เอาไปก่อผนังสร้างบ้านก็เท่ากับเอาชีวิตคนมาเสี่ยง บ้านที่เราจะสร้างเป็นบ้านพักครอบครัวทหาร ต้องอยู่กันไปตลอดชีวิต เรื่องคุณภาพแบบนี้จะปล่อยปละละเลยไม่ได้”
เธอพูดมีเหตุมีผล น้ำเสียงหนักแน่น ไม่เพียงผู้จัดการคนนั้น แม้แต่จางเจี้ยนกัวยังพยักหน้าตามไม่หยุด ในใจยิ่งนับถือพี่สะใภ้คนนี้ขึ้นไปอีกขั้น
ต่อจากนั้น ไม่ว่าจะตรวจดูความหนาของเหล็กเส้น หรือเลือกดูเสี้ยนไม้ เจียงซูหรงก็พูดได้เป็นฉาก ๆ จนผู้จัดการถูกถามจนพูดไม่ออก สุดท้ายจึงทำได้เพียงขนวัสดุที่ดีที่สุดในคลังออกมาให้ทั้งหมด แถมยังลดราคาให้ต่ำที่สุดอีกด้วย