“มีแน่นอนค่ะ” เจียงซูหรงตอบทันที “ผู้บังคับการการเมืองคะ เราสร้างบ้านก็เพื่ออยู่อาศัยไปตลอดชีวิต ความปลอดภัยสำคัญที่สุดค่ะ”
“เพราะฉะนั้น ผนังด้านนอกของบ้านหลักสามห้องกับห้องครัวต้องเป็นผนังรับน้ำหนักทั้งหมด ฉันแนะนำให้ใช้ ‘กำแพงสามเจ็ด’ หรือหนา 37 เซนติเมตร แบบนี้จะแข็งแรงมั่นคงที่สุด หน้าหนาวอบอุ่น หน้าร้อนเย็นสบายค่ะ”
“ส่วนผนังกั้นภายในบ้าน อย่างเช่นห้องน้ำ ใช้ ‘กำแพงหนึ่งสอง’ เป็นผนังอิฐชั้นเดียวหนา 12 เซนติเมตรก็พอค่ะ ประหยัดทั้งวัสดุและพื้นที่”
“แล้วฐานรากล่ะ? แถบอวิ๋นเฉิงฝนไม่ค่อยตกก็จริง แต่ยังต้องคำนึงถึงการป้องกันความชื้นด้วย” เชียนตงไห่ถามต่อ
“เรื่องนี้ฉันก็คิดไว้แล้วค่ะ ฐานรากต้องขุดลึกอย่างน้อยหนึ่งเมตร ชั้นล่างก่อหินก้อนใหญ่เป็นฐานหิน แล้วฉาบปูนทรายให้เรียบ จากนั้นปูผ้ายางมะตอยอีกชั้นเพื่อกันความชื้นค่ะ”
“ทำแบบนี้ ต่อให้มีความชื้นจากใต้ดินก็ซึมขึ้นมาไม่ได้แน่นอน รับรองว่าข้างในบ้านจะแห้งสบายอยู่เสมอค่ะ”
เมื่อฟังมาถึงตรงนี้ ความรู้สึกของเชียนตงไห่ก็ไม่ได้มีแค่ความประหลาดใจอีกต่อไป หากเปลี่ยนเป็นความชื่นชมอย่างแท้จริง
ถึงกับทำให้เขาอยากเรียกช่างเทคนิคในกองทหารที่เพิ่งจบจากโรงเรียนสถาปัตยกรรมได้ไม่กี่ปีมาให้ฟังเสียเอง ว่าอะไรคือการนำทฤษฎีมาเชื่อมโยงกับการปฏิบัติจริง!
“คำถามสุดท้าย” เชียนตงไห่มองเธอ แล้วถามทีละคำ “น้องเจียงคอมมาดใหม่ คุณรู้ไหมว่า ‘น้ำหนักบรรทุก’ ในงานก่อสร้างแบ่งเป็นกี่ชนิด?”
คำถามนี้แทบไม่เกี่ยวกับการสร้างบ้านแล้ว เป็นการทดสอบความรู้ทางทฤษฎีล้วน ๆ
จางเจี้ยนกัวฟังแล้วงุนงงไปหมด ‘น้ำหนักบรรทุก’ อะไรกัน?
เจียงซูหรงกะพริบตา เธอย่อมรู้ว่าคำตอบมาตรฐานคือ ‘น้ำหนักนิ่ง’ กับ ‘น้ำหนักแปรผัน’