เจียงซูหรงเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว จึงใช้วิธีเดิมอีกครั้ง ใบหน้าปรากฏแววหม่นเศร้าอย่างพอเหมาะ
“พี่ชายที่หายสาบสูญไปของฉันเป็นคนสอนน่ะ”
เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วเติมรายละเอียดของเรื่องราว “พี่ชายฉันอ่านหนังสือมามาก วิธีพวกนี้มาจากหนังสือที่ถ่ายทอดกันเป็นการส่วนตัว ในนั้นรวบรวมประสบการณ์การช่วยเหลือผู้บาดเจ็บในสนามรบ ซึ่งคนอื่นสรุปมาจากกองศพ ตอนพี่ชายคุยเรื่องนี้กับเพื่อนร่วมชั้น ฉันนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ เลยจำได้”
เรื่องราวไร้ช่องโหว่ ทั้งอธิบายที่มาของความรู้และสอดคล้องกับบริบทของกองทัพ ฟังดูสมเหตุสมผลทุกประการ
หลิวกวงเหรินเข้าใจทันที และไม่สงสัยอีกต่อไป
การแพทย์สนามรบนั้นเป็นสิ่งที่ยุคสันติสุขเทียบไม่ได้จริง ๆ! เขาตื่นเต้นจนตบขาตัวเองดังฉาด “ล้ำค่าเหลือเกิน! ประสบการณ์พวกนี้ล้ำค่าเหลือเกิน! คุณที่ปรึกษาเจียง ผมต้องรีบไปรายงานคุณหมอใหญ่ซุนเดี๋ยวนี้! ถ้าเอาไปเผยแพร่ทั่วทั้งกองทัพได้……”
เขายังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกกระแทกเปิดดัง “ปัง”
พยาบาลสาวคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา เธอวิ่งเร็วเสียจนเกือบสะดุดล้ม
เธอหอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ น้ำเสียงแหลมสูงบาดหูเพราะความหวาดกลัว
“คุณหมอหลิว! คุณที่ปรึกษาเจียง! แย่แล้ว……แย่แล้วค่ะ!”
“สนามยิงเป้าหมายที่ 3……เกิดอุบัติเหตุระหว่างการฝึกครั้งใหญ่ค่ะ! มีทหารบาดเจ็บสิบกว่านาย! กำลัง……กำลังส่งตัวมาที่นี่ค่ะ!”
ชั่วพริบตา ทางเดินทั้งสายของโรงพยาบาลกองก็เงียบงันราวกับไร้ผู้คน
สีหน้าของทุกคนซีดเผือดลงในทันที
ความตื่นเต้นดีใจบนใบหน้าของหลิวกวงเหรินแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและหวาดผวาที่ไม่เคยมีมาก่อน