“ฮ่า ๆ~ คุณขึ้นมาแล้วก็รู้เองไม่ใช่เหรอว่าใครกันแน่ที่หลอกใครได้!”
เจียงซูหรงเห็นสีหน้ามึนงงของเสี่ยวจ้านแล้วก็หัวเราะคิกคักไม่หยุด
เธอแค่หยอกคนซื่อตรงให้ตัวเองสนุกเท่านั้น
เสี่ยวจ้านถูกลากเข้าห้องมา ก็เดินสำรวจรอบ ๆ “ส่วนรับรองมีแมลงสาบไหม สุขอนามัยที่นี่น่าจะใช้ได้อยู่ใช่ไหม?”
เขาไม่ได้เชื่อเรื่องที่เธอพูดว่า ‘แมลงตัวน้อย’ ตีลังกาได้หรอก แต่พอเธอบอกว่ามีแมลงสาบ เขาก็ยังต้องขึ้นมาดูให้เห็นกับตา
ทว่าเขาค้นดูทุกซอกทุกมุมแล้ว กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของแมลงสาบ
“ไม่มีแมลงสาบนี่นา……”
“ฮ่า ๆ……แมลงสาบอยู่ตรงนี้ไง คุณมาสิ” เจียงซูหรงนั่งอยู่ตรงขอบเตียง กวักมือเรียกเขา
เขาเดินเข้ามาจริง ๆ ด้วยก้าวขายาว ๆ “อยู่ตรงไหน?”
พอเดินมาถึงขอบเตียง เขาก็รู้ทันทีว่าตัวเองโดนหลอกแล้ว
เพราะเอวแข็งแรงของเขาถูกเธอกอดไว้แน่นแล้ว
เจียงซูหรงเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉ่ำวาวคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าใต้แสงไฟสลัว
“ที่รัก คืนนี้……อย่ากลับไปเลยได้ไหม?”
หัวใจของเสี่ยวจ้านกระตุกวูบ
“ไม่ได้” เขาปฏิเสธแทบจะทันที น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด “นี่เป็นระเบียบวินัย”
“ระเบียบวินัยอะไร?” เจียงซูหรงไม่ยอมแพ้ นิ้วมือวาดวงกลมบนแผ่นหลังเขา “ระเบียบวินัยห้ามสามีอยู่กับภรรยาตัวเองหรือไง?”
“เรายังไม่ได้จดทะเบียน” เสี่ยวจ้านยกข้ออ้างสุดท้ายขึ้นมาป้องกันตัว
“แต่เรามีลูกแล้วนะ” เจียงซูหรงวางมือลงบนหน้าท้องของตัวเองอย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณคงไม่ปล่อยให้ลูกของคุณไม่ได้เจอหน้าพ่อทุกคืนหรอกนะ?”