เสี่ยวจ้านคว้าเจียงซูหรงที่ยังพูดไม่หยุดเอาไว้ คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม
“พอได้แล้ว” น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่แฝงความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว”
“เอ่อ เฮ้ เสี่ยวจ้าน อย่าเพิ่งรีบสิ!” พอหวังอานฉวนเห็นเสี่ยวจ้านกำลังจะลาก “อาจารย์ชีวิต” ของตัวเองไป ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“ผมยังฟังไม่จุใจเลยครับ! พี่สะใภ้ เล่าให้ผมฟังอีกหน่อยสิครับ ไอ้ที่ว่า ‘เปล่งประกายและแผ่ความร้อน’ น่ะ ต้องแผ่ความร้อนแบบไหนกันแน่?”
เจียงซูหรงถูกเสี่ยวจ้านลากไปด้วย จึงหันกลับไปขยิบตาให้หวังอานฉวน พลางปลอบว่า “นายพันตรีหวัง ทฤษฎีอธิบายจบแล้ว ที่เหลือก็ต้องลงมือปฏิบัติเองนะ! จำไว้ ดูแคลนในเชิงกลยุทธ์ แต่ให้ความสำคัญในเชิงยุทธวิธี! อย่าขี้ขลาดล่ะ!”
พอได้ยินคำศัพท์ใหม่ ๆ หลุดออกจากปากนาง ขมับของเสี่ยวจ้านก็กระตุกตุบ ๆ มือที่จับนางอยู่เพิ่มแรงขึ้นอีกเล็กน้อย แทบจะลากครึ่งหนึ่งดึงครึ่งหนึ่งพานางไปทางส่วนรับรอง
“พี่สะใภ้! พี่สะใภ้ เดินช้า ๆ หน่อยครับ!” หวังอานฉวนยังตะโกนไล่หลังมา
“พูดให้น้อยหน่อย” เสี่ยวจ้านลดเสียงลง คำพูดแฝงแววเตือน
“ผมก็แค่ช่วยเขานี่นา” เจียงซูหรงพึมพำเสียงเบา ปล่อยให้เขาลากไปตามใจ
“นั่นเรียกว่าช่วยเขาหรือทำร้ายเขากันแน่?” เสี่ยวจ้านหยุดเดินแล้วหันมามองนาง “เขาเป็นคนซื่อตรง ทฤษฎีวกไปวนมาของคุณ เขาจะฟังเข้าใจหรือ? เดี๋ยวจะกลายเป็นยิ่งช่วยยิ่งแย่”
“แล้วจะให้ทำยังไง? คงไม่ปล่อยให้เขาเป็นคางคกจริง ๆ หรอกนะ?” เจียงซูหรงเชิดคอเถียง