เตาหลอมของโรงอิฐหงสินกลับมาลุกโชนอีกครั้ง หลังจากเงียบงันไปนานสามเดือน
วังอี้ป๋อกับทีมงานแทบจะย้ายเข้าไปอยู่ในโรงงาน หลังจากทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดวันตลอดคืนโดยไม่หลับไม่นอน ในที่สุดพวกเขาก็ค้นพบสัดส่วนผสมที่ลงตัว เมื่ออิฐเถ้าลอยชุดแรกซึ่งเติม “สารเติมแต่งปริศนา” ถูกเข็นออกจากเตาและนำไปทดสอบความแข็งแรง ทุกคนก็พากันโห่ร้องด้วยความยินดี
“สำเร็จแล้ว! ความแข็งแรงได้มาตรฐาน C15! สูงกว่าอิฐแดงตามมาตรฐานแห่งชาติหนึ่งระดับ!” ช่างเทคนิคหนุ่มคนหนึ่งโบกใบรายงานในมือ พร้อมตะโกนอย่างตื่นเต้น
เฒ่าหลี่ ผู้จัดการโรงงาน ประคองอิฐก้อนใหม่ที่มีเนื้อแน่นสม่ำเสมอ เคาะแล้วมีเสียงใสกังวานไว้ในมือ เขาตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก เขารู้แล้วว่าโรงงานของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง ซุนหาวจื่อก็ไม่ทำให้เจียงซูหรงผิดหวัง
เขาพาคนเดินทางทั้งวันทั้งคืนไปถึงโรงงานปูนซีเมนต์เมืองหลินชาน พอแจ้งชื่อเสี่ยวจ้านกับกองพัน 732 ผู้จัดการโรงงานอีกฝ่ายก็ไม่ถามอะไรสักคำ รีบขนสินค้าคงคลังทั้งหมดขึ้นรถให้พวกเขาทันที
ซุนหาวจื่อคุมรถบรรทุกขนาดใหญ่กว่าสิบคันที่บรรทุกปูนซีเมนต์มาเต็มคัน มุ่งหน้ากลับอย่างเอิกเกริก ระหว่างทางเขายังจงใจอ้อมไปขับผ่านหน้าประตูคณะก่อสร้างมณฑลอย่างวางอำนาจ ขบวนรถทหารยาวเหยียดกว่าสิบคัน พร้อมป้ายผ้าแดงผืนใหญ่บนรถที่เขียนว่า “ทหารและประชาชนร่วมสร้าง สนับสนุนกองทัพ” ราวกับตบหน้าโจวเหลียงฉาดใหญ่
เมื่อโจวเหลียงได้ฟังรายงานจากลูกน้องในห้องทำงาน เขาโกรธจนหยิบกาน้ำชาดินม่วงใบโปรดที่สุดของตัวเองขว้างลงพื้นจนแตกละเอียด
เขาคิดไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายฝ่าการปิดกั้นที่เขาวางไว้ได้อย่างไรในเวลาอันสั้นเช่นนี้
ผลิตอิฐเอง จัดซื้อจากต่างพื้นที่