โจวเหลียงรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเป็น ๆ ลงไปตัวหนึ่ง กลืนก็ไม่ลง คายก็ไม่ออก มันติดคาอยู่ตรงลำคอ จนอยากอาเจียน
เขาจ้องเสี่ยวจ้านเขม็ง ผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ต้นจนจบพูดไม่กี่ประโยค แต่ทุกประโยคกลับเหมือนมีดผ่าตัดที่แม่นยำ แทงตรงเข้าไปยังจุดสำคัญที่สุดของเขา
คนหนึ่งรับบทคนดี อีกคนรับบทคนร้าย คนหนึ่งยิ้มซ่อนมีด อีกคนบุกโจมตีตรง ๆ สามีภรรยาคู่นี้ประสานงานกันอย่างไร้ที่ติ จับเขาขึ้นเขียงแล้วเคี่ยวกรำไปมา
“รองหัวหน้าเสี่ยว พูดเกินไปแล้ว พูดเกินไปแล้ว” โจวเหลียงฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ ยกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ซึมออกมาตรงหน้าผากตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ “พวกเรามาเพื่อช่วยเหลือและให้บริการ จะเป็นผู้นำได้อย่างไรครับ? เรื่องความรับผิดชอบ แน่นอนว่าฝ่ายทหารของพวกคุณต้องเป็นหลักอยู่แล้ว”
เขาคิดจะโยนเรื่องกลับไปให้อีกฝ่าย
“หัวหน้าโจวถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ” เจียงซูหรงรับคำต่อพร้อมรอยยิ้ม “พวกเราฝ่ายทหารเป็นคนหยาบ ๆ รู้แค่ทำตามคำสั่ง ในเมื่อจัดตั้งกลุ่มร่วมขึ้นมาแล้ว ก็ต้องฟังคำสั่งจากกลุ่มอย่างเป็นเอกฉันท์ คุณเป็นหัวหน้ากลุ่ม ความเห็นของคุณก็คือคำสั่ง พวกเราไม่กล้าขัดหรอกค่ะ”
เธอพูดเพียงไม่กี่คำก็ยกโจวเหลียงขึ้นไปอีกครั้ง ทั้งยังปิดทางถอยของเขาจนมิด
ท้ายที่สุด ภายใต้สายตาของทุกคน โจวเหลียงกับพวก “ที่ปรึกษา” ของเขาก็ได้แต่ฝืนใจสั่นเทา ลงชื่อของตัวเองในหนังสือรับผิดชอบฉบับนั้น
หลังเซ็นชื่อ โจวเหลียงรู้สึกราวกับถูกถลกหนังออกไปชั้นหนึ่ง ทนอยู่ต่อไม่ไหวอีกแล้ว จึงหาข้ออ้าง พาคนของเขาจากไปอย่างหงอยเหงา
การปะทะที่ไร้ควันปืนครั้งนี้จบลงด้วยชัยชนะอย่างสมบูรณ์ของเจียงซูหรงและเสี่ยวจ้าน
“สุดยอด!” พอพวกเขาเดินออกไป เฉินโม่ก็อดตบต้นขาไม่ได้ “พี่สะใภ้ พันตรีเสี่ยว พวกคุณสองคนประสานงานกันได้เยี่ยมจริง ๆ! ผมว่าหน้าคนแซ่โจวเขียวเหมือนตับหมูไปแล้ว!”
วังอี้ป๋อดันแว่นขึ้น ดวงตาหลังเลนส์ฉายแววชื่นชมจากใจ เขาต้องยอมรับว่า ในเรื่องเล่นเล่ห์เหลี่ยมและอ่านใจคน เจียงซูหรงก้าวไปถึงระดับที่เขาไล่ตามไม่ทันแล้ว