อวิ๋นเฉิง ชานเมือง
โรงหลอมเหล็กกล้าพิเศษแห่งหนึ่งในสังกัดกลุ่มเว่ย์
ภายในเขตโรงงานมีแสงไฟสว่างไสว เสียงเครื่องจักรคำรามกึกก้อง
เตาหลอมขนาดมหึมาราวกับสัตว์ร้ายเหล็กกล้า กลืนกินและพ่นเปลวไฟสีส้มแดงออกมา
ย้อมท้องฟ้ายามค่ำไปกว่าครึ่งให้กลายเป็นสีแดงฉาน
นอกกำแพงเขตโรงงาน
ภายในป่าทึบผืนหนึ่ง
เงาร่างสองคนในชุดสีดำสำหรับปฏิบัติการกลางคืน ใบหน้าพรางสี กำลังซ่อนตัวอยู่ในความมืด
คือเสี่ยวจ้านกับวังอี้ป๋อ
พวกเขาซุ่มอยู่ที่นี่มาสองชั่วโมงเต็มแล้ว
พวกเขากำลังรอ
รอจังหวะที่เหมาะสมที่สุด
“ความกดอากาศ 850 ปาสกาล”
วังอี้ป๋อมองนาฬิกามัลติฟังก์ชันรูปทรงประหลาดบนข้อมือ แล้วพูดเสียงเบา
“ความชื้นร้อยละเก้าสิบ”
“ทิศทางลมตะวันออกเฉียงใต้”
“อีกสิบนาที”
“ก็จะเป็นจังหวะลงมือที่ดีที่สุด”
เสี่ยวจ้านพยักหน้า
เขาหยิบกล่องโลหะรูปทรงประหลาดออกมาจากกระเป๋าเป้ด้านหลัง
พร้อมกับหน้าไม้ทหารขนาดเล็กอันหนึ่ง
“ผมจะไปที่โรงงานผลิตกำลังขับ” เขามองวังอี้ป๋อแล้วพูดเสียงขรึม “คุณอยู่ที่นี่ คอยรับผม”
“ไม่ได้” วังอี้ป๋อส่ายหน้า “อันตรายเกินไป”
“ที่นั่นเป็นจุดที่มีการป้องกันแน่นหนาที่สุดในเขตโรงงานทั้งหมด”
“คุณเข้าไปคนเดียวก็เท่ากับไปตาย”
“พวกเราต้องลงมือพร้อมกัน”
“คุณลืมแล้วหรือว่ารับปากอะไรผมไว้” เสี่ยวจ้านมองดวงตาคู่นั้นที่ยังคงสว่างจนน่าตะลึงท่ามกลางความมืด แล้วเอ่ยช้า ๆ ทีละคำ “สถาบันวิจัยต้องการคุณ”
“เธอก็ต้องการคุณ”
“ถ้าพวกเราตายอยู่ที่นี่ทั้งคู่”
“แล้วใครจะไปช่วยเธอ”
วังอี้ป๋อเงียบไป
เขารู้ว่าเสี่ยวจ้านพูดถูก
พวกเขาสองคนต้องมีสักคนที่รอดออกไปให้ได้
“ตกลง” ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงเค้นคำนี้ออกมาจากไรฟัน “ระวังตัวด้วย”
“วางใจเถอะ” มุมปากเสี่ยวจ้านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ “ผมยังไม่ได้แต่งงานมีเมีย จะตายง่าย ๆ ได้ยังไง”
พูดพลางเอากล่องโลหะมัดติดกับลูกศรของหน้าไม้
จากนั้นก็ขึ้นสาย เล็งไปยังโรงงานขนาดใหญ่ที่เปิดไฟสว่างอยู่ไกล ๆ
“ฟิ้ว—”
เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังขึ้น
ลูกศรที่บรรทุกความหวังทั้งหมดของพวกเขาพุ่งทะยานราวสายฟ้าสีดำ ฉีกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน
พุ่งเข้าไปในช่องระบายอากาศเล็ก ๆ ของโรงงานผลิตกำลังขับอย่างแม่นยำ
“เรียบร้อย”
เสี่ยวจ้านวางหน้าไม้ลง แล้วปัดมือเบา ๆ