“ผู้อำนวยการหวัง” เจียงซูหรงยิ้มพลางพยักหน้าให้ ก่อนพูดเข้าเรื่องตรง ๆ “เมื่อครู่คุณหมอหลิวกลับมาเล่าความกังวลของคุณให้ฉันฟังแล้ว ฉันคิดว่าคุณพูดมีเหตุผลมากค่ะ”
ผู้อำนวยการหวังชะงักไป ไม่คิดว่าเธอจะพูดเช่นนี้ คำพูดที่เตรียมไว้เต็มท้องพลันหมดประโยชน์ไปทันที
“อย่างนั้นหรือ ฮ่า ๆ ฉันก็คิดถึงเพื่อนร่วมงานอาวุโสในแผนกของเราน่ะ” เขาหัวเราะแห้ง ๆ พลางเออออตาม
“ใช่ค่ะ เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงกลับมา ก็เพื่อขอให้คุณช่วยสักอย่าง” เจียงซูหรงพูดพลางวางสมุดบันทึกกับปากกาหมึกซึ่งถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการหวังเบา ๆ แล้วเปิดหน้าที่ต้องการให้เขาดู
“แบบฟอร์มขอความคิดเห็นเกี่ยวกับแผนปรับปรุงภายในโรงพยาบาลกอง”
เปลือกตาของผู้อำนวยการหวังกระตุกแรง รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปหมด
“ผู้อำนวยการหวัง คุณดูสิคะ” นิ้วของเจียงซูหรงลากผ่านหน้ากระดาษ บนกระดาษมีตารางที่ขีดเส้นแบ่งไว้เรียบร้อยแล้ว ประกอบด้วยช่อง “แผนก” “ผู้รับผิดชอบ” “ความคิดเห็น” และ “ลายเซ็น”
“ในเมื่อคุณเห็นว่าแผนของพวกเรานำไปใช้ในแผนกอายุรกรรมได้ยาก ก็รบกวนช่วยเขียนความคิดเห็นที่เป็นรูปธรรมของคุณลงตรงนี้ด้วยค่ะ”
น้ำเสียงของเธออ่อนโยน ใบหน้ายังมีรอยยิ้ม แต่คำพูดกลับเหมือนมีดอ่อนที่จ่ออยู่ตรงเอวของผู้อำนวยการหวัง
“นี่... นี่จะทำอะไรกัน” เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมขึ้นตรงขมับของผู้อำนวยการหวัง เขามองเจียงซูหรง แล้วหันไปมองหลิวกวงเหรินที่ยืนหน้าเคร่งอยู่ข้าง ๆ รู้สึกราวกับถูกหมาป่าสองตัวจ้องอยู่