คำพูดของเธอฟังดูเหมือนกำลังเห็นด้วยกับผู้อำนวยการหวัง แต่แท้จริงแล้วกลับต้อนเขาจนจนมุมอีกครั้ง
คุณไม่ได้กลัวเรื่องยุ่งยากหรอกหรือ?
ดีเลย งั้นก็เขียนเหตุผลข้อนี้ลงไป ให้ผู้บริหารทั้งกรมได้อ่านกันทั่วหน้าว่าผู้อำนวยการหวังมีความคิดล้าหลัง ตามก้าวการปฏิรูปไม่ทัน แถมยังใช้พวกผู้อาวุโสเป็นโล่กำบังอีกด้วย
สีหน้าของผู้อำนวยการหวังที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงได้ไม่นาน พลันซีดเผือดลงอีกครั้ง เขามองหลี่เจี้ยนเย่อย่างขอความช่วยเหลือ ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตาของหลี่เจี้ยนเย่
ผู้หญิงคนนี้ปากคมคาย ตอบโต้ได้ฉับไวเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก
เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อร่วมมือกับผู้อำนวยการหวัง คนหนึ่งรับบทคนดี อีกคนรับบทคนร้าย ก็คงบีบยัยเด็กเมื่อวานซืนคนนี้จนพูดไม่ออกและทำให้เธอถอยไปเองได้
ใครจะคิดว่าเธอไม่เพียงไม่ถอย แต่ยังใช้คำพูดไม่กี่ประโยคต้อนพวกเขาทั้งคู่จนตกที่นั่งลำบาก
“พูดได้ดีกว่าร้องเพลงเสียอีก!” หลี่เจี้ยนเย่ตบโต๊ะอย่างแรง เสียงดังสนั่นจนแก้วอีนาบของผู้อำนวยการหวังกระเด้งขึ้นมา
“ประชาธิปไตยหรือ? คุณเป็นคนนอกวงการ เป็นที่ปรึกษาที่ไม่เคยแม้แต่จับมีดผ่าตัด แล้วมาชี้นิ้วสั่งเรื่องภายในโรงพยาบาลกองของพวกเรา นี่คือประชาธิปไตยที่คุณพูดถึงหรือ?”
ในที่สุดเขาก็ถอดหน้ากาก เริ่มโจมตีเธอตรง ๆ
“ประสบการณ์รักษาคนมาหลายสิบปีของผู้อำนวยการหวังกับพวกเขา จะเทียบกับคำพูดลอย ๆ ไม่กี่ประโยคที่คุณอ่านเจอมาจากหนังสือเก่า ๆ สักเล่มไม่ได้เชียวหรือ? ปัญหาที่พวกเขาเสนอมาล้วนเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น!”