ซูเหล่าหวายมองดูกระเป๋าหนังใบเล็ก ๆ ที่ดูโทรม ๆ บนโต๊ะ แล้วถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับส่ายหัว "ท่านถัง สองหมื่นเหรอ? ท่าเรือและคลังสินค้าในย่านฮูซีของสมาคมชิงรวมกันก็ไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดแห่ง สองหมื่นนายจะให้ปลดผนึกทั้งหมด? เจรจาแบบนี้ก็ได้กำไรเกินไปนะ เมื่อกี้ยังว่าเรากลัวอยู่นี่ เราเห็นว่านายนั่นแหละที่กล้า ทำธุรกิจที่ได้กำไรขนาดนี้ต่อหน้าท่านผู้อำนวยการ"
ถังหู่ลุกพรวดพราด เก้าอี้แทบจะล้มคว่ำ "ซูเหล่าหวาย! นาย..."
"พอได้แล้ว" เสียงของหลี่เส้าเจ๋อไม่ดังนัก แต่ทั้งห้องประชุมก็เงียบลงทันที
หลี่เส้าเจ๋อดึงบุหรี่ยี่ห้อจงหัวออกจากซอง หนึ่งมวน คาบไว้ในปาก แล้วจุดไม้ขีดขึ้นสูบ ควันลอยกรุ่นใต้แสงไฟ สายตาของเขามองผ่านควันบุหรี่ไปยังใบหน้าของถังหู่
เงินสองหมื่นหยวน ยังใช้สำนวน "จ่ายค่าปรับ" เพื่อให้เขาปลดผนึกสถานที่ ถ้าเทียบกับซูเหล่าหวายแล้ว คนคนนี้ไม่รู้จักการเข้าหาคนจริง ๆ
ซูเหล่าหวายส่งเงินมาหห้าหมื่นห้าพันในเวลาต่อเนื่องกัน ทุกครั้งก็บอกว่าบริจาคให้สถานีตำรวจ ท่าทีตั้งใจดีขนาดไหนก็ขนาดนั้น
ส่วนถังหู่คนนี้ ดีนัก ให้เขาสองหมื่น แล้วยังให้เขาทำงานให้ด้วย คนอื่นบอกว่าบริจาค เขาบอกตรง ๆ ว่าจ่ายค่าปรับ
คนของสมาคมชิง ในกระดูกยังมองสถานีตำรวจเป็นแค่ตุ๊กตาที่ใช้เงินปัดได้ตามใจเหมือนเมื่อก่อน