ถังหู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของตำรวจที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาไม่ได้นั่งลง ยังคงยันโต๊ะยืนอยู่
“ท่านหลี่ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์มันสูงเกินไป ทำไมซูเหล่าหวายพวกนั้นขอแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่สมาคมชิงของผมต้องห้าสิบเปอร์เซ็นต์?”
“ไม่มีเหตุผล” เสียงของหลี่เส้าเจ๋อยังคงราบเรียบ “ก็แค่ข้าไม่สบายตานายถังหู่ อีกอย่าง ข้าไม่ชอบท่าทีของนาย เอาเงินสองหมื่นมาหวังจะปลดล็อกสถานที่ ในเขตของข้า อยากหากินต้องทำตามกฎของข้า”
ถังหู่หายใจเข้าลึก ๆ กดไฟโทสะที่พุ่งขึ้นมาถึงคอลงครั้งแล้วครั้งเล่า เขารู้ว่าตอนนี้ตัวเองเสียเปรียบ ข้างหลังมีตำรวจถือปืน ข้างหน้ามีหลี่เส้าเจ๋อที่เล่นไม่ตามสคริปต์นั่งอยู่
แต่นิสัยของเขาไม่ยอมให้เขาก้มหัวเหมือนซูเหล่าหวาย ตลอดชีวิตเขาไม่เคยยอมอ่อนข้อ
ถังหู่ลดเสียงลงเล็กน้อย แต่กลิ่นอายของการข่มขู่ในน้ำเสียงยังเข้มข้นจนละลายไม่ได้
“ท่านหลี่ ตำรวจทำแบบนี้ไม่ดีมั้ง ผมถังหู่ถึงไม่ใช่คนใหญ่โต แต่ยังไงก็เป็นคนของจี้หยุนชิง ข้าราชการในศาลาว่าการเห็นท่านจี้เฒ่าก็ต้องพูดจาดี ๆ ด้วย ท่านหลี่ ทุกคนเป็นคนมีหน้ามีตาในวงการ ให้หน้าท่านจี้สักหน่อย ดีต่อทุกคน”
ตอนที่ถังหู่พูดชื่อ “จี้หยุนชิง” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา ในเซี่ยงไฮ้ ชื่อจี้หยุนชิงสามตัวนี้คือป้ายทอง
ผู้นำสายรุ่นทงของสมาคมชิง เจ้าถิ่นตัวจริงของเซี่ยงไฮ้ อย่าว่าหัวหน้าสถานีตำรวจเขตอย่างเขาเลย แม้นายกเทศมนตรีเซี่ยงไฮ้มาถึงก็ต้องให้เกียรติสามส่วน