หลี่เส้าเจ๋อวางกล้องส่องทางไกลลงบนโต๊ะข้างตัว แล้วเอ่ยถามขึ้นมาลางๆ ว่า “ฝีมือเจ้าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? ถึงตอนนี้ข้ายังไม่เคยเห็นเจ้าเข้าใครออกใครกับใครเลยสักครั้ง”
เซินรั่วหลานครุ่นคิดอยูครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “ก็พอใช้ได้”
“พอใช้ได้นี่คือขนาดไหนกัน” หลี่เส้าเจ๋อไม่พอใจกับคำตอบที่คลุมเครือนี้อย่างชัดเจน สายตาทอดเลยไหล่ของเซินรั่วหลานไปหยุดที่เฉินจวี้ซึ่งกำลังเก็บปืนอยู่ไม่ไกล “เฉินจวี้ มาหน่อย”
เฉินจวี้วางปืนไรเฟิลในมือกลับเข้าที่ชั้นวาง เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วยืนตรงทำความเคารพ
“ท่านผู้บังคับการ มีอะไรสั่งหรือไม่?”
“ลองซ้อมกับนายตำรวจเซินดู ข้าอยากเห็นฝีมือของนาง”
สีหน้าของเฉินจวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที เขามองเซินรั่วหลานแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองหลี่เส้าเจ๋อ มุมปากกระตุกนิดหน่อย “ท่านผู้บังคับการ เรื่องนี้... กระหม่อมไม่อยากลงไม้ลงมือกับสหายหญิง หากพลั้งมือหนักไปทำให้นายตำรวจเซินบาดเจ็บ กระหม่อมคงรู้สึกผิดไปนาน และการต่อสู้กับหญิงสาว ยังไงก็รู้สึกเหมือนรังแกคนอื่นอยู่ดี”
เซินรั่วหลานที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย
นางหันมามองเฉินจวี้ ในดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์คู่นั้นจู่ๆ ก็มีบางอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีปรากฏขึ้น สิ่งนั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นจิตสู้ที่ถูกจุดขึ้นมา
“นายตำรวจเฉิน เชิญ”
เฉินจวี้เกาหัวแปะๆ แล้วส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลี่เส้าเจ๋อ
หลี่เส้าเจ๋อนั่งลงบนเก้าอี้ข้างสนามซ้อมแล้ว โยกขาเล่น หยิบบุหรี่ยี่ห้อจงหัวออกจากกระเป๋ามาคาบไว้ จุดไฟด้วยไม้ขีด แล้วทำท่าจะดูหนังสนุก