สีหน้าของกู้ฉินเปลี่ยนไปด้วย เขามองไปรอบ ๆ ตำรวจติดอาวุธครบมือหลายสิบนาย
บวกกับในสนามฝึกที่มีเจ้าหน้าที่อีกหลายสิบคน สถานีตำรวจเล็ก ๆ แห่งนี้ กักซ่อนคนไว้ไม่ต่ำกว่าร้อยคน และทั้งหมดก็พกปืน
เขานึกไม่ถึงเลยว่าสถานีตำรวจที่เพิ่งตั้งใหม่นี้จะมีกำลังพลมากมายขนาดนี้
เขายิ่งนึกไม่ถึงว่าหลี่เส้าเจ๋อจะกล้าทำเรื่องขาดไมตรีกับเขาจริง ๆ
เขาคิดว่าชายหนุ่มคนนี้แค่อยากได้ผลประโยชน์เพิ่มอีกหน่อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคิดเหยียบแก๊งขวานฟ้าไว้ใต้ฝ่าเท้าจริง ๆ
กู้ฉินก็คือกู้ฉิน เขารีบระงับความตกใจในใจลงอย่างรวดเร็ว แล้วหันไปตวาดใส่จ้าวจวิน: "อาจวิน ถอยลงไป"
จ้าวจวินกัดฟัน ถอยหลังไปสองสามก้าว ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาก็เริ่มถอยตามกันไป
กู้ฉินหันกลับมามองหลี่เส้าเจ๋อ น้ำเสียงทุ้มต่ำลง: "ผู้กำกับการหลี่ พลังของแก๊งขวานฟ้าในเซี่ยงไฮ้ คุณก็รู้ดี ต้องทำถึงขนาดนี้จริง ๆ เหรอ? ไม่ให้เกียรติฉันแม้แต่นิดเดียว?"
หลี่เส้าเจ๋อลุกขึ้นยืน เขายืนจากเก้าอี้ผ้าใบ ก้าวเดินไปตรงหน้าจ้าวจวิน
ในสายตาของจ้าวจวินเต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน
หลี่เส้าเจ๋อยกมือขวาขึ้น ฟาดไปที่หน้าของจ้าวจวินหนึ่งฉาด
ป้าด!
เสียงตบนั้นทั้งกังวานทั้งดัง หน้าของจ้าวจวินถูกตบจนเบี่ยงไปข้างหนึ่ง แก้มซ้ายขึ้นรอยแดงห้านิ้วชัดเจน
จ้าวจวินหันหน้ากลับมาอย่างแรง เบ้าตาเบิกกว้าง
หลี่เส้าเจ๋อไม่รอให้เขาทันตั้งตัว ยกเท้าเตะเข้าที่ท้องของเขาอีกที การเตะครั้งนี้หนักหน่วงมาก พื้นรองเท้าหนังแข็งกระแทกเข้าที่ท้องน้อย