หนึ่งชั่วโมงต่อมา
อิโนะอุเอะ คิโยคาซึ ยืนอยู่ข้างป้ายไม้ที่เขียนว่า “ชาวญี่ปุ่นกับสุนัขห้ามเข้า”
แดดเที่ยงวันทำเอาศีรษะเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ คอเสื้อกิโมโนเปียกชื้นเป็นวง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เหล่าโรนินญี่ปุ่นที่อยู่ข้างหลังเขาไม่มีความดุร้ายตอนชักดาบเมื่อครู่แล้ว ต่างถูกแดดเผาจนหัวห้อยเหี่ยวเฉา เกี๊ยะไม้เสียดสีไปมาบนพื้นหินอย่างกระสับกระส่าย
รถฟอร์ดสีดำคันหนึ่งเลี้ยวมาจากหัวมุมถนน จอดอยู่นอกประตูใหญ่สถานีตำรวจ
ประตูรถเปิดออก ชายญี่ปุ่นสองคนในชุดสูทกระโดดลงมา พร้อมกับหิ้วกระเป๋าหนังใบหนัก
อิโนะอุเอะ คิโยคาซึรีบก้าวเข้าไปรับ รับกระเป๋ามา เปิดดูข้างใน ข้างในมีธนบัตรเรียงเป็นมัด ๆ ห่อด้วยกระดาษคราฟท์ มัดละหนึ่งพันหยวน รวมหนึ่งร้อยมัด
หนึ่งแสนหยวน
เขาปิดฝากระเป๋า สูดหายใจลึก ๆ เดินไปที่ป้อมยาม วางกระเป๋าหนังลงบนพื้น
“เงินประกันตัวส่งมาแล้ว หนึ่งแสนหยวน ปล่อยตัวได้หรือยัง?”
ยามหน้าประตูมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ตอบอะไร แค่เป่านกหวีด
ฉู่เฟิงเดินออกมาจากอาคารสถานีตำรวจ ก้าวเท้าไม่เร่งไม่รีบ
เขาเดินมาที่ประตูใหญ่ ก้มลงเปิดกระเป๋า นิ้วมือไล้ไปบนธนบัตรมัดหนึ่ง แล้วปิดฝากระเป๋า พยักหน้าให้ตำรวจข้างกาย