หลี่เส้าเจ๋อลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปจนถึงหน้าอิโนะอุเอะ คิโยคาซึ
ระหว่างทั้งสองคนเหลือระยะห่างไม่ถึงหนึ่งคืบ
หลี่เส้าเจ๋อยิ้ม ยิ้มอย่างก้องกังวานและเต็มไปด้วยความสะใจ
“อิโนะอุเอะ คิโยคาซึ นายรู้ไหมว่าจุดที่โง่ที่สุดของนายคืออะไร? นายรับเงินไปแล้วก็ยกคนออกไป จะกลับไปพูดยังไงก็ได้ ถูกปล้น ถูกฆ่า ถูกแก๊งอื่นรุม นายจะแต่งเรื่องยังไงก็ได้ ดันมาด่าคนที่นี่”
หลี่เส้าเจ๋อก้มหน้าลง กระซิบข้างหูอิโนะอุเอะ คิโยคาซึด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ด่าฉันก็แล้วไป แต่นายยังกล้าด่าแคว้นเซี่ย”
อิโนะอุเอะ คิโยคาซึจ้องตาหลี่เส้าเจ๋อ และในดวงตาคู่นั้นเขาเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นบนใบหน้าข้าราชการแคว้นเซี่ยมาก่อน
ไม่ใช่ความโลภ ไม่ใช่ความหวาดกลัว ไม่ใช่ความเอาตัวรอด หากเป็นความสังหารที่บริสุทธิ์และไม่ปิดบัง อยู่ดี ๆ ความเย็นวาบก็แล่นขึ้นจากแผ่นหลัง เลื้อยขึ้นตามแนวกระดูกสันหลังจนถึงท้ายทอย
แต่ถึงตอนนี้ก็เข้าสิงแล้วถอยไม่ได้
“ยังไง? นายจะทำอะไรฉันได้? ฉันจะกลับตอนนี้เลย กล้าก็ฆ่าฉันสิ ฉันอยากเห็นว่านายจะกล้าหรือเปล่า” อิโนะอุเอะ คิโยคาซึเชิดคางขึ้น ใช้รูจมูกมองหลี่เส้าเจ๋อ
อิโนะอุเอะ คิโยคาซึหันหลังทำท่าจะเดินออกไป
มือของหลี่เส้าเจ๋อยื่นออกไป นิ้วทั้งห้าสอดเข้าไปในผมที่หวีเรียบกริบของอิโนะอุเอะ คิโยคาซึ กำแน่น แล้วกดลงอย่างแรง