บนถนนคังติ้งย่านฮูซีมีร้านตัดเสื้ออยู่ร้านหนึ่ง
เจ้าของร้านนี้แซ่ชิว บรรพบุรุษสามรุ่นล้วนเป็นช่างตัดเสื้อในเซี่ยงไฮ้ สมัยก่อนเคยเป็นเด็กฝึกหัดในร้านเสื้อผ้าฝรั่งของคนอังกฤษในเขตเช่าฝรั่งเศส เรียนรู้ฝีมือการตัดเสื้อแบบอังกฤษแท้ๆ มาอย่างเต็มเปี่ยม
ต่อมาพอเก็บเงินได้พอ ก็มาเปิดร้านของตัวเองที่ย่านฮูซี รับตัดชุดสูทให้กับคนมีชื่อมีเสียงในย่านฮูซีโดยเฉพาะ
ตอนนี้เจ้าของร้านเฉียวกำลังยืนอยู่หน้าร้าน มือทั้งสองข้างประสานกันอยู่ด้านหน้าผ้ากันเปื้อน โน้มตัวลงจนหน้าผากแทบจะแตะเข่า
บนหน้าผากของเจ้าของร้านเฉียวมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกมาเป็นชั้น มุมปากยิ้มอย่างระมัดระวัง พอพูดออกมาเสียงก็แฝงไปด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนไว้ไม่อยู่
"ผู้บังคับการหลี่ให้เกียรติแวะเวียนมายังร้านเล็กๆ ของข้า ถือเป็นเกียรติยิ่งนัก เชิญนั่งก่อน เดี๋ยวข้าสั่งคนไปชงน้ำชามาเสิร์ฟ"
หลี่เส้าเจ๋อยืนอยู่บนแท่นลองเสื้อตรงกลางร้าน แขนทั้งสองข้างกางออกเล็กน้อย ช่างตัดเสื้อสองคนกำลังวุ่นวายอยู่รอบตัวเขา
คนที่อายุน้อยกว่าถือสายวัดวัดความกว้างบ่าของเขา นิ้วมือสั่นเล็กน้อย สายวัดแนบติดบาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าจะวัดคลาดเคลื่อนไปแม้เสี้ยวนิด
อีกคนที่อายุมากกว่านั่งยองๆ อยู่บนพื้นวัดความยาวกางเกง จากเอววัดไปจนถึงข้อเท้า พึมพำจดตัวเลขอยู่ในปาก
รอบๆ ร้านมีหน่วยพิทักษ์ยืนอยู่ คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เซินรั่วหลานคัดเลือกมาอย่างดีจากหน่วยพิทักษ์
พวกเขายืนอยู่ข้างหน้าต่าง หน้าร้าน สองข้างแท่นลองเสื้อ สายตามองหามุมทุกซอกทุกมุมไม่หยุด
เจ้าของร้านเฉียวเปิดร้านมาหลายปี ไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จู่ๆ ร้านก็เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ขนาดนี้ ทำให้ร้านตัดเสื้อเล็กๆ ของเขาดูเหมือนกองบัญชาการชั่วคราวของคนสำคัญบางคน