รายงานการลาดตระเวนในมือของฉู่เฟิงเกือบร่วงลงพื้น เขารู้จักเซินรั่วหลานมานาน ตั้งแต่วันที่สถานีตำรวจก่อตั้งขึ้น เธอก็เป็นหัวหน้าหน่วยพิทักษ์ของท่านผู้บังคับการ
เจอกันทุกวัน ออกร่วมภารกิจทุกวัน แต่ไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดอื่นนอกจากเครื่องแบบตำรวจ เครื่องแบบดำ หมวกดำ ปืนเหน็บเอว ใบหน้าเต็มไปด้วยท่าทางห้ามเข้าใกล้ตลอดเวลา
เซินรั่วหลานในตอนนี้ ต่างจากหัวหน้าหน่วยพิทักษ์เย็นชาในสถานีตำรวจราวกับคนละคน
เฉินจวี้ตอบสนองตรงกว่า เขาใช้ศอกกระทุ้งฉู่เฟิง แล้วกระซิบเสียงเบา: "เหล่าฉู่ นั่นผู้บังคับการเซินหรือเปล่า ฉันตาฝาดไปรึเปล่า?"
"น่าจะเป็นเธอ" เสียงของฉู่เฟิงก็ไม่แน่ใจเช่นกัน
"น่าจะเป็นอะไร ตกลงใช่หรือไม่ใช่?"
"ใช่ แต่ไม่ค่อยเหมือน"
เซินรั่วหลานได้ยินทั้งสองคนกระซิบกระซาบอยู่ที่หน้าประตู ใบหูแดงระเรื่อขึ้นอีกเล็กน้อย เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อยากจะหลบไปหลังราวเสื้อผ้า
ปกติเวลาอยู่ในสถานีตำรวจ เซินรั่วหลานเผชิญหน้ากับกระสุนปืนโดยไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้ถูกเพื่อนร่วมงานที่อยู่ด้วยกันทุกวันมองว่าใส่กระโปรง กลับรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด