ในเวลาเดียวกัน ที่อีกฝั่งหนึ่งของย่านฮูซี ภายในคฤหาสน์ของถังหู่
ในห้องรับแขกมีชุดโซฟาหนังแท้วางอยู่ บนโต๊ะน้ำชามีโทรศัพท์มือหมุนสีดำวางอยู่หนึ่งเครื่อง
ถังหู่ยืนอยู่ข้างโทรศัพท์ มือหนึ่งกำหูโทรศัพท์ไว้ อีกมือหนึ่งเท้าเอว เดินไปเดินมาสองสามก้าว แล้วก็หยุด พูดกับหูโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมจนไม่เข้ากับตำแหน่งของเขาในสมาคมชิงเอาเสียเลย
“ท่านจี้ ฝั่งฮูซีมีเรื่องเกิดขึ้น กู้ฉินถูกจมน้ำ เช้านี้พบที่ริมแม่น้ำหวงผู่ บ่อนของแก๊งขวานฟ้าในฮูซีถูกปิดหมด บ่อนของพวกเราก็ถูกปิดไปเกินครึ่ง ผู้บังคับการตำรวจนามสกุลหลี่คนนั้นฉวยจังหวะที่พวกเราสามบ้านกำลังต่อสู้กันลงมือ ความเร็วเกินไป พวกเราไม่ทันได้ตั้งตัว”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงที่แก่ชราแต่มั่นคงของจี้หยุนชิงก็ดังมาจากหูโทรศัพท์
“หนังสือพิมพ์ฉันเห็นแล้ว กู้ฉินคนนี้ หยิ่งเกินไป ไม่ช้าก็เร็วต้องพลาดท่า แค่ไม่คิดว่าจะพลาดท่าในมือผู้บังคับการตำรวจคนหนึ่ง แค่หัวหน้าสาขาคนหนึ่ง ตายก็ตายเถอะ แก๊งขวานฟ้าไม่ขาดแคลนหัวหน้าสาขา ฝ่ายหวังเฉินจะส่งคนมารับช่วงพื้นที่ฮูซีเอง ตอนนี้ฉันสนใจแต่พื้นที่ของพวกเรา ถูกปิดไปเท่าไหร่”