สีหน้าของหวังอานซีดขาวทันที แต่เขาก็เป็นคนเคยผ่านโลกมามาก รีบตั้งสติควบคุมสีหน้าเอาไว้
หวังอานจัดคอเสื้อคลุมยาวให้เรียบร้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้หนักแน่นที่สุด "พวกคุณเป็นใครกัน! นี่คือเขตเช่านะ! ผมคือหวังอาน บรรณาธิการใหญ่หนังสือพิมพ์ข่าวเซี่ยงไฮ้! ตำรวจพวกคุณมีสิทธิ์อะไรบุกเข้ามาจับคนในเขตเช่า! พวกคุณทำแบบนี้ผิดกฎหมาย! ผมจะร้องเรียนไปที่สภาบริหาร! ผมจะร้องเรียนไปที่สถานกงสุล!
หลี่เส้าเจ๋อหันกลับมามองหน้าหวังอาน
"สถานีตำรวจเฉาเจียตู้ ผมก็คือนายตำรวจคนที่นามสกุลหลี่ที่นายเขียนถึงในบทความไงล่ะ"
แผ่นหลังของหวังอานเย็นวาบไปทั้งแผ่น เขาเขียนบทความเกี่ยวกับผู้บังคับการตำรวจคนนี้ ใช้คำพูดที่ร้ายกาจแค่ไหนเขารู้ดีที่สุด
ตอนนี้คนคนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยืนอยู่บนดินแดนเขตเช่า ยืนอยู่ในสำนักงานหนังสือพิมพ์ของเขาเอง
แต่หวังอานก็ยังแสร้งแข็งใจไม่ถอย นี่คือเขตเช่า กฎหมายของเขตเช่าคุ้มครองเขา ตำรวจเขตจีนไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมายในเขตเช่า นี่คือสิ่งที่สนธิสัญญากำหนดไว้
หวังอานตั้งสติแล้วพูดต่อ "ผู้บังคับการหลี่ นี่คือเขตสัมปทานสาธารณะ อยู่ในการปกครองของสถานีตำรวจเขตเช่าจิงอันซื่อ ไม่ได้อยู่ในความดูแลของสถานีตำรวจเฉาเจียตู้ นายมาบังคับใช้กฎหมายที่นี่ เป็นการล้ำเขต ผิดกฎเกณฑ์ สถานีตำรวจมาเร็วๆ นี้แล้ว ถ้านายยังไม่รีบไปตอนนี้ก็ยังทัน ไม่งั้นเรื่องใหญ่โตขึ้น ตำแหน่งผู้บังคับการของนาย..."
หลี่เส้าเจ๋อไม่สนใจหวังอาน เขาเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์อยู่ในห้องบรรณาธิการ เดินผ่านโต๊ะทำงานตัวหนึ่งก็หยุดลงพลิกดูต้นฉบับบนโต๊ะ เดินผ่านอีกโต๊ะหนึ่งก็หยิบซองจดหมายที่นูนเต่งขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ