หลี่เส้าเจ๋อยืนอยู่ข้างรถยนต์กันกระสุน มองไปที่กลุ่มคนนั้น แล้วเงยคางส่งสัญญาณให้ฉู่เฟิง
"ไปสกัดพวกเขาไว้"
ฉู่เฟิงนำตำรวจกว่า 40 นายยืนเรียงแถวขวางถนน ยกปืนไรเฟิลขึ้นพร้อมกัน เสียงลั่นดังสนั่น ปลายกระบอกปืนเล็งไปที่พวกตำรวจเขตเช่าที่เดินตรงเข้ามา
ผู้คนบนถนนหนีกระเจิดกระเจิงไปหมดแล้ว เหลือเพียงหัวคนบางส่วนที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างตึกตะวันตกสองข้างทาง ก่อนจะหดกลับเข้าอย่างรวดเร็ว
พากัต ซิงห์ ผู้ขี่ม้า ควบม้าตรงมาถึงแนวตำรวจแล้วจึงดึงบังเหียนหยุด ม้ากระทืบเท้าบนพื้นหินปูถนนสองสามที แล้วยืนนิ่ง
พากัต ซิงห์มองลงมาจากบนหลังม้า ผ่านแนวปืนที่ดำทะมึนตรงหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความตกตะลึง จากนั้นก็เปลี่ยนจากความตกตะลึงเป็นความโกรธยิ่งกว่าเดิม
"พวกแกเป็นใครกัน! นี่คือเขตสัมปทานสาธารณะ! ข้าคือพากัต ซิงห์ นายตำรวจเขตสถานีตำรวจเขตเช่าจิงอันซื่อ! ตำรวจนอกเขตอย่างพวกแก กล้าดังใดบุกเข้ามาในเขตเช่าจับคน! ใครให้อำนาจพวกแก!"
หวังอานเห็นตำรวจเขตเช่ามาถึงในที่สุด ก็เหมือนคนจมน้ำได้คว้าท่อนไม้ไว้ เขาดิ้นรนสุดแรงตะโกนไปทางฝั่งนั้น: "สารวัตรซิงห์! ช่วยข้าด้วย! ข้าคือหวังอาน! กรรมการผู้จัดการหนังสือพิมพ์ข่าวเซี่ยงไฮ้! พวกตำรวจพวกนี้ใช้ความรุนแรง! พวกเขาทำมือพวกเราแตก! ช่วยด้วย!"
พากัต ซิงห์มองไปที่หวังอานซึ่งถูกมัดมือไพล่หลัง ใบหน้าเปื้อนเลือด แล้วมองไปที่แนวตำรวจที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงตรงหน้า ความโกรธของเขายิ่งพุ่งสูงขึ้น