เซินรั่วหลานดึงปืนลูกโม่ออกจากซอง พลิกด้ามปืนส่งให้หลี่เส้าเจ๋อ การเคลื่อนไหวของนางคล่องแคล่วว่องไว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
หลี่เส้าเจ๋อรับปืนมา ใช้นิ้วโป้งปัดสับโหมดความปลอดภัย ปลายกระบอกปืนจ่อที่ขมับของถังหู่ ตัวปืนเย็นเฉียบแนบกับผิวหนังของถังหู่
รูม่านตาของถังหู่หดตัวเป็นจุดดำเท่าเข็มสองจุด เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดของกระบอกปืนที่ขมับ ริมฝีปากเริ่มสั่นระริก จากนั้นทั้งใบหน้าก็สั่นเทา และสุดท้ายทั้งร่างกายก็สั่นสะท้าน
"ผมเห็นด้วย! ผมเห็นด้วย! ห้าส่วน! ห้าส่วนผมเห็นด้วย! ขอท่านผู้บังคับการหลี่ไว้ชีวิตผมด้วย!"
เสียงของถังหู่แตกพร่าไปหมด ทุกคำพูดถูกบีบออกมาจากลำคออย่างสุดกำลัง
ชื่อเสียงของจี้หยุนชิงอะไรก็ตาม ศักดิ์ศรีของสมาคมชิงอะไรก็ตาม ต่อหน้ากระบอกปืนที่จ่อขมับนั้น ไม่มีค่าอะไรทั้งสิ้น
เขายังไม่อยากตาย ไม่อยากตายแบบนี้ หน้าไม่ได้สำคัญเท่าชีวิต
หลี่เส้าเจ๋อยกกระบอกปืนออกจากขมับของถังหู่ แล้วใช้ด้ามปืนทุบที่ท้ายทอยเขาอีกครั้งอย่างแรง
"ยอมตั้งแต่แรกก็จบแล้วไหม"
สายตาของหลี่เส้าเจ๋อตกไปที่เจียงเจิ้นเปียวที่ถูกกดไว้กับผนัง
เจียงเจิ้นเปียวถูกตำรวจสองนายจับแขนทั้งสองข้างกดติดผนัง ใบหน้าแนบกับผนังเย็นเฉียบ ยังคงหายใจหอบใหญ่ ๆ เขาเพิ่งเห็นฉากที่ถังหู่เกือบถูกยิงจนเลือดในกายเย็นเฉียบไปหมด
"เมื่อกี้แกคิดจะลงมือใช่ไหม"