หลี่เส้าเจ๋อเดินไปถึงหน้าสวี่เม่า ไม่พูดกับเขาสักคำ เขาหันไปทางฉู่เฟิง แล้วยื่นมือออกมา
ฉู่เฟิงรีบดึงกระบองตำรวจจากเอวออกมา กลับด้านด้ามจับ สองมือส่งให้หลี่เส้าเจ๋อ
ตาของสวี่เม่าเบิกกว้างจนแทบหลุดออกมา เขาขยับถอยหลังสุดแรง โซ่ตรวนสั่นดังกรุ๊งกรั๊ง "ไม่ ไม่ ไม่ ไม่... ท่านผู้บังคับการโปรดไว้ชีวิต... ท่านผู้บังคับการโปรดไว้ชีวิต... ผมเป็นคนแคว้นเซี่ย... ผมเป็นคนแคว้นเซี่ยนะ..."
หลี่เส้าเจ๋อไม่สนใจคำวิงวอน
กระบองเงื้อขึ้น ฟาดลงบนหัวสวี่เม่าอย่างแรงจนมีเสียงลม
"ไอ้... ขายชาติ!"
"รับใช้คนญี่ปุ่น!"
"รังแกคนชาติเดียวกัน!"
ฟาดทีก็ด่าที
สวี่เม่าตอนแรกยังส่งเสียงร้องโหยหวน ต่อมาเสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ ในที่สุดก็เงียบสนิท
หลี่เส้าเจ๋อฟาดไปหลายสิบครั้ง ก่อนจะหยุดมือ เขาโยนกระบองลงกับพื้น แล้วจัดคอเสื้อเครื่องแบบให้เรียบร้อย แล้วหายใจยาว ๆ หนึ่งครั้ง
"โล่งใจแล้ว"
ฉู่เฟิงก้าวขึ้นมาข้างหน้า ก้มลงเก็บกระบอง ควักผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า แล้วเช็ดคราบเลือดบนกระบองอย่างพิถีพิถัน
หลี่เส้าเจ๋อหันกลับมามองโรนินญี่ปุ่นที่เหลือในห้องสอบสวนอีกสองคน
ซามูไรสองคนนั้นถูกมัดกับเก้าอี้ ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง เป้ากางเกงเปียกชื้นไปหมด น้ำปัสสาวะไหลตามขากางเกงหยดลงพื้นเป็นแอ่ง
ทั้งคู่มองดูศพของยามาโมโตะ คาเมทาดะที่เต็มไปด้วยบาดแผล มองสภาพของสวี่เม่าที่นอนแน่นิ่งแทบไม่มีลมหายใจ จนลิ้นชา พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว