เวินหยู่คุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทา เขารู้ เขารู้ดีแน่นอน
ริมฝีปากของเวินหยู่สั่นเทาอยู่นาน ในที่สุดก็เบ่งเสียงออกมาได้เสียงหนึ่งซึ่งฟังแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ "จำ... จำได้"
หลี่เส้าเจ๋อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว้ขาข้างหนึ่ง น้ำเสียงเรียบเฉยไม่รีบร้อน "จำได้ก็ดี งั้นบัญชีระหว่างเราสองคน คงต้องคิดบัญชีกันให้ละเอียดหน่อยแล้ว"
เวินหยู่รีบพยักหน้าแรงๆ ราวกับคว้าเชือกเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตไว้ได้ "คิด! คิด! คุณหลี่... ไม่สิ! ท่านหลี่! ก่อนหน้านี้เป็นความเข้าใจผิด! ล้วนเป็นความเข้าใจผิด! ค่าจ้างของคุณผมจะจ่ายให้ทันที สิบหยวน ไม่ขาดสักแดง! ไม่! ยี่สิบ! ห้าสิบ! ให้นายทั้งหมด!"
เสียงของเขารีบร้อนและเร็ว ราวกับกลัวว่าพูดช้าไปเดี๋ยวจะไม่ได้มีชีวิตพูดอีก "อีกอย่าง ผมจะถวายอีกสามร้อยหยวนเป็นการส่วนตัว! ไม่! ห้าร้อย! ห้าร้อยหยวน! ล้วนเป็นน้ำใจเล็กน้อยจากผมส่วนตัว! ขอท่านมีน้ำใจไม่ถือสาคนโง่คนสามัญ!"
หลี่เส้าเจ๋อมองหน้านั้นซึ่งเต็มไปด้วยความประจบประแจวและความหวาดกลัว ในใจไม่รู้สึกสะเทือนใจแม้แต่น้อย
ห้าร้อยหยวน
คนคนนี้บนท่าเรือข่มเหงกรรมกร หักค่าจ้าง ปล่อยเงินกู้นอกระบบ บีบบังคับให้คนจำนวนมากจนหมดเนื้อหมดตัว บีบให้คนจำนวนมากต้องกระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย