ท่าเรือโจวเจียเฉียวเป็นอาณาเขตของสมาคมชิง อยู่ใต้การปกครองของสาขาย่อยที่จี้หยุนชิง สมาคมชิงสายรุ่นทง คุมอยู่
หัวหน้ากรรมกรและหัวหน้าผู้ดูแลโกดังบนท่าเรือ เก้าในสิบส่วนล้วนเข้าสมาคมชิงกันหมด
ที่แห่งนี้ ไม่ต้องพูดถึงตำรวจ แม้แต่สถานีตำรวจเขตเช่าก็ไม่กล้าก้าวเข้ามาง่าย ๆ
คนที่รักษาความสงบเรียบร้อยในยามปกติไม่ใช่ตำรวจลาดตระเวนอะไร เป็นนักเลงของสมาคมชิงเอง
บนท่าเรือเกิดเรื่องพิพาทขึ้นมา หัวหน้ากรรมกรออกมาชี้ขาด ถ้าหัวหน้ากรรมกรชี้ขาดไม่ได้ หัวหน้าผู้ดูแลของสมาคมชิงก็จะออกมาจัดการ ไม่เคยมีเรื่องตำรวจเข้ามาเกี่ยวข้องเลย
“นี่มันตำรวจมาจากไหนกันนักกันหนา?” กรรมกรขนของเฒ่าคนหนึ่งที่เปลือยท่อนบนเอ่ยถามคนข้าง ๆ เสียงเบา ๆ
คนข้าง ๆ ส่ายหน้า หน้ายังมึนงงไม่หาย “ไม่รู้สิ ตอนฉันมาถึงพวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว”
“ดูปืนพวกเขาสิ ล้วนเป็นของแท้ทั้งนั้น”
“ท่าเรือโจวเจียเฉียวเคยเห็นตำรวจเมื่อไหร่กัน ฉันแบกของอยู่ที่นี่แปดปี ยังไม่เคยเห็นคนใส่เครื่องแบบตำรวจแม้แต่คนเดียวเลย”
“วันนี้คงมีเรื่องใหญ่แน่”
เสียงซุบซิบในฝูงชนเหมือนเสียงยุงหึ่ง ๆ แต่ไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง
ตำรวจพวกนั้นยืนนิ่ง ๆ ไม่พูดไม่ขยับ เป็นแถวสองแถวเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ใต้เพิงข้างทางเข้าท่าเรือ นักเลงใส่เสื้อกั๊กสั้นสามสิบกว่าคนนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เอามือกอดหัวไว้ แม้แต่ลมหายใจยังไม่กล้าออกแรง