เมื่อกินอาหารเสร็จ หลี่เส้าเจ๋อวางตะเกียบ ใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดปาก
เซินรั่วหลานก็วางตะเกียบลงเช่นกัน ข้าวในชามของเธอกินไปเพียงครึ่งเดียว อาหารก็แทบไม่แตะ
ฉู่เฟิงเรียกพนักงานเสิร์ฟมา กำลังจะคิดเงิน
นายกงเดินรีบมาทางนี้ โบกมือไปมาพลางพูด “สารวัตรฉู่! สารวัตรฉู่! มื้อนี้ข้าขอเป็นเจ้าภาพ! ผู้บังคับการหลี่มาที่ร้านเล็กๆ ของข้าได้ เป็นเกียรติยิ่งนัก ต่อจากนี้ไปโต๊ะนี้ข้าจะเก็บไว้ให้ผู้บังคับการหลี่โดยเฉพาะ ใครมาข้าไม่ให้มานั่ง! ผู้บังคับการหลี่มาวันไหน ก็มีโต๊ะว่างเสมอ!”
หลี่เส้าเจ๋อลุกขึ้นยืน มองนายกงหนึ่งที แล้วพยักหน้า “เช่นนั้นก็ขอบคุณนายกงมาก”
นายกงตื่นเต้นจนหน้าตาเปล่งปลั่ง มีนายตำรวจปีศาจแบบนี้มาใช้อุปถัมภ์เป็นประจำ ร้านโจวเสียนโหลวของเขาทั้งย่านฮูซีก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเป็นที่สอง
หลี่เส้าเจ๋อพาเซินรั่วหลาน ฉู่เฟิง และเฉินจวี้เดินออกจากโจวเสียนโหลว ทหารรักษาการณ์ยี่สิบกว่าคนยืนเรียงแถวรออยู่หน้าประตูแล้ว
หลี่เส้าเจ๋อยืนอยู่บนขั้นบันได มองร้านค้าที่ไฟสว่างไสวฝั่งตรงข้ามถนนและผู้คนที่เดินไปมา
ย่านฮูซีในยามค่ำคืนสงบสุขกว่าครึ่งเดือนก่อนมาก บนถนนไม่มีนักเลงถือขวานวิ่งอาละวาดอีกแล้ว ตำรวจลาดตระเวนเดินเป็นกลุ่มสี่คนผ่านหัวมุมถนน
หลี่เส้าเจ๋อนั่งลงที่เบาะหลังของรถเกราะ พิงพนักพิง แล้วพูดขึ้นทันใด “ได้ยินว่าอาหารตะวันตกของโรงแรมสันติภาพรสชาติดี วันหลังลองไปชิมดู”