เช้าวันรุ่งขึ้น หน้าประตูสถานีตำรวจสาขาเฉาเจียตู้
หวังถูเกิ่นมาถึงก่อนใคร เขาวันนี้ตั้งใจเปลี่ยนเสื้อกั๊กผ้าไหมสีเขียวตัวใหม่แขนเสื้อพับเรียบร้อย หนวดเคราโกนสะอาดเกลี้ยงเกลา
ด้านหลังมีลูกน้องแค่สองคน หนึ่งคนถือกล่องของขวัญสีแดง
เจ้า อา ซุ่น ตามมาติด ๆ พาลูกน้องสามคน ต่างก็ถือของติดมือ
กู้เฉวียนฟามาเป็นคนที่สาม วันนี้เขาพาลูกน้องแกนหลักที่เหลืออยู่ของแก๊งดอกไม้มาทั้งหมด
พอถึงหน้าประตู เจ็ดแปดคนก็ยืนรวมกลุ่มคุยกันเบา ๆ
“เหลียวหวัง เมื่อคืนนายได้รับหนังสือแจ้งด้วยใช่ไหม?” เจ้า อา ซุ่น ลดเสียงถาม
“ได้รับสิ ตำรวจส่งคนไปแปะหนังสือแจ้งไว้ที่หน้าประตูสาขาฉันเลย ตัวหนังสือดำ ๆ บนกระดาษขาว ๆ เขียนไว้ชัดเจน วันนี้ไม่มา เจอดีเอาเอง”
หวังถูเกิ่นใช้หลังมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก เช้าต้นฤดูใบไม้ร่วงไม่ร้อนเท่าไร แต่เขาก็ยังเหงื่อแตกพลั่กทั้งหัว
“ตอนนี้พอได้ยินคำว่า ‘เจอดีเอาเอง’ ออกจากสถานีตำรวจทีไร ขาเปลี่ยนเป็นอ่อนเป็นวุ้นทุกที”
กู้เฉวียนฟาพยักหน้า เสียงยิ่งเบาลงกว่าเดิม: “เมื่อคืนกลับไปฉันคิดอยู่นั่นแหละ ท่านผู้บังคับการหลี่รับเงินพวกเราไว้ที่โรงเตี๊ยมจูเสียนโหลว แสดงว่าเขาไม่ได้มองพวกเราเป็นพวกเดียวกับแก๊งขวานฟ้า วันนี้จงใจเรียกทุกคนมา รวม ๆ แล้วก็คงจะวางกฎกันแหละ พวกแก๊งเล็ก ๆ อย่างเรา ไม่เหมือนแก๊งขวานฟ้าหรือสมาคมชิง ไม่มีฐานะ ไม่มีเส้นสายในเบื้องหลัง ท่านผู้บังคับการหลี่พูดอะไร เราก็ทำตามนั้น ค่าธรรมเนียมยังดีกว่าถูกมัดถ่วงน้ำ”