ห่างจากโต๊ะของหลี่เส้าเจ๋อไม่ไกล ริมหน้าต่างมีคนนั่งอยู่เจ็ดแปดคน
บนโต๊ะมีกับแกล้มหลายจาน แต่เหล้าในแก้วแทบไม่แตะ
คนเหล่านี้คือหัวหน้าแก๊งเล็ก ๆ ในย่านฮูซี พวกเขาเทียบกับแก๊งขวานฟ้าหรือสมาคมชิงไม่ได้ ต้องหาเลี้ยงปากท้องอยู่ระหว่างรอยต่อของแก๊งใหญ่ ชีวิตลำบาก
หัวหน้ากลุ่มคือหวังถูเกิ่น หัวหน้าแก๊งมีดบาง ข้างๆ คือเจ้า อา ซุ่น จากพี่น้องสิบคนสะพาน ฝั่งตรงข้ามคือกู้เฉวียนฟา จากแก๊งดอกไม้ และหัวหน้าแก๊งเล็ก ๆ อีกหลายคน ต่างก็ปวดหัวกับความวุ่นวายในย่านฮูซีช่วงนี้
หวังถูเกิ่นลดเสียงพูดว่า "ให้ตายเถอะ กู้ฉินตายแล้ว ดินแดนของแก๊งขวานฟ้าถูกปิดหมด ชีวิตพวกเราก็ไม่สงบ ตำรวจเต็มถนน มีอะไรนิดหน่อยก็ถูกจับ ทำมาหากินไม่ได้แล้ว"
เจ้า อา ซุ่น ถอนหายใจ "แก๊งขวานฟ้ายังเอาไม่อยู่ ปืนเก่า ๆ ของพวกเราจะไปสู้ได้อะไร ตอนนี้ฉันกังวลอย่างเดียว คือจะอยู่รอดยังไง ก่อนหน้านี้แก๊งขวานฟ้า สมาคมชิง สมาคมหง สามแก๊งสู้กัน พวกเรายังพอหาเลี้ยงปากท้องได้ ตอนนี้ตำรวจครองเมืองเพียงลำพัง ฟ้าดินย่านฮูซีเปลี่ยนไปหมดแล้ว"
กู้เฉวียนฟายกแก้วขึ้นจิบ เห็นจะพูดอะไร แต่จู่ ๆ สายตาก็หยุดนิ่ง
เขาเห็นคนกลุ่มนั้น ชายฉกรรจ์ยี่สิบกว่าคนใส่ชุดสูทดำเดินเปิดทางข้างหน้า นายกงก้มตัวนำทางด้วยตัวเอง เป็นขบวนที่ยิ่งใหญ่จนน่ากลัว
แล้วเขาก็เห็นฉู่เฟิงและเฉินจวี้ เขารู้จักสองคนนี้ดีเกินไป