หลิวฉวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากหน้าประตูห้องรับแขก
หญิงสาวอายุสิบแปดปีคนหนึ่งเดินลงมาจากบันได สวมชุดฉีเผาก็อดรีดทรงตรงสีฟ้าอ่อนแบบอินเดนัน ยาวถึงน่อง เป็นเครื่องแต่งกายมาตรฐานของนักเรียนหญิงมหาวิทยาลัยชื่อดัง
เธอกอดหนังสือสองเล่มไว้แนบอก เปียยาวเส้นหนึ่งทอดอยู่ด้านหน้าอก ปลายเปียผูกโบว์สีฟ้าอ่อน
“คุณพ่อ คุณลุงถาน หนูไปโรงเรียนนะคะ”
หลิวจือเหยียนยืนอยู่หน้าประตูห้องรับแขก โค้งตัวให้คนทั้งสองบนโซฟาอย่างสุภาพและน่ารัก
ใบหน้าของเธอละเอียดอ่อนมาก ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องประดับด้วยดวงตากลมโตใสกิ๊ง ขนตายาวและงอน จมูกเล็กเชิดขึ้นอย่างได้รูป
อายุสิบแปดปีเป็นช่วงที่สดใสที่สุด ผิวพรรณขาวแดงระเรื่อ ความอ่อนโยนอบอุ่นนั้นแผ่ออกมาจากภายในกระดูก เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบสงบ
หลิวฉวนมองลูกสาว ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าหายไปเกือบครึ่ง เปลี่ยนเป็นความรักใคร่อ่อนโยน: “ไปเถอะ ระหว่างทางระวังตัวด้วย รักษาความปลอดภัย”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดเสริมว่า “เลิกเรียนแล้วกลับบ้านเลย อย่าเที่ยวเตร่ตามถนน เมืองเซี่ยงไฮ้ดูภายนอกสวยหรู แต่เบื้องหลังมันวุ่นวายมาก”