จ้าวจวินกลั้นความโกรธไว้ในใจ ชี้ไปที่ถนนข้างหน้าด้วยขวาน: "อีกอย่าง สองวันมานี้เราเปิดศึกกับสมาคมหงจนแทบเอาชีวิตไม่รอด นายเห็นตำรวจออกมาห้ามสักครั้งไหม? แก๊งขวานฟ้า สมาคมชิง สมาคมหง สามฝ่ายลงมือพร้อมกัน ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยมีดและขวาน แต่ตำรวจไม่แม้แต่จะโผล่หน้า พวกเขากลัวแล้ว เรื่องปราบปรามความสงบเรียบร้อย เรื่องวางกฎระเบียบ ล้วนทำไว้ให้ชาวบ้านดู เมื่อเราแสดงพลังที่แท้จริงออกมา พวกเขาจะหดหัวเร็วกว่าใคร กลัวตำรวจอะไร!"
หวังเฉียงได้ยินก็หัวเราะลั่น: "พี่จวินพูดถูก! ตอนที่ผมไปธุระข้างนอกก่อนหน้านี้ก็ได้ยินมาว่า ตำรวจแถวนี้ถูกแก๊งค์ข่มขวัญจนขวัญเสีย หน่วยลาดตระเวนถอนหมดแล้ว ไม่เห็นตำรวจแม้แต่คนเดียว ให้ตายเถอะ คืนนี้เหมาะนัก เอามาบวกกับเรื่องเก่าเรื่องใหม่ คอยดูผมจะสับไอ้แก่เซียวตวนเตานั่นให้เละเป็นเนื้อบด!"
ลูกน้องคนหนึ่งแทรกขึ้นมา: "พี่จวิน ได้ยินว่านายอำเภอแซ่ลี่คนนั้นโลภมากเรื่องเงิน ตอนที่บ่อนของเราถูกสั่งปิด ท่านฉินส่งเงินสองหมื่นหยวนไปให้ก็ปล่อยตัวไปแล้ว พอเราจัดการสมาคมหงเสร็จ แล้วส่งเงินให้ไอ้แซ่ลี่อีกหน่อย เรื่องนี้ก็คงจบลง"
จ้าวจวินสูดจมูกเหยียด ปลายปากกระตุกเป็นรอยยิ้มดูแคลน: "โลภก็ดีสิ โลภจัดการง่ายที่สุด พอเรายึดอาณาเขตของสมาคมหงได้ ให้เงินเขาเพิ่มอีกสองสามหยวน เขาก็ต้องยอมเช็ดก้นให้เราเอง"