ฉู่เฟิงนำตำรวจไล่ตามไม่ลดละ
ปืนไรเฟิลยิงไปพร้อมกับการวิ่ง กระสุนตามหลังพวกนักเลงแก๊งขวานฟ้าที่วิ่งช้า ล้มพวกเขาทีละคนบนพื้นหิน
บางคนโยนขวานทิ้งแล้วคุกเข่ายกมือขึ้น ถูกตำรวจที่วิ่งเข้ามาถีบล้ม กุญแจมือดังกริ๊กประกบเข้าที่ข้อมือ
ถนนอู่ติ้งวิ่งมาสุดทางเป็นสามแยก
จ้าวจวินหายใจหอบวิ่งมาถึงสามแยก ทันใดนั้นทั้งตัวเหมือนถูกตรึงไว้ หยุดเท้าอย่างกะทันหัน
ตำรวจปราบจลาจลหนึ่งร้อยนายในชุดดำขวางเส้นทางหนีของพวกเขาไว้แล้ว
ลู่จ้านยืนอยู่กลางกำแพงโล่ กระบองตำรวจในมือเคาะลงบนโล่กันกระสุนหนึ่งที
“หน่วยปราบจลาจล! เข้าแถว!”
จ้าวจวินเบิกตากว้าง อ้าปากแต่ส่งเสียงไม่ออก
เขาเป็นครั้งแรกที่เห็นตำรวจชุดแบบนี้ โล่ หมวกกันน็อค ชุดเกราะ นี่มันอะไรกันแน่?
เซี่ยงไฮ้มีตำรวจแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แต่เขาไม่มีเวลาคิดแล้ว
“ยิงแก๊สน้ำตา!” ลู่จ้านออกคำสั่ง
ปืนยิงระเบิดสิบนัดยิงพร้อมกัน
แก๊สน้ำตาถูกยิงออกจากกระบอกสั้น ตกเป็นเส้นโค้งลงไปในกลุ่มคนแก๊งขวานฟ้า กระแทกพื้นหินเด้งสองที แล้วส่งเสียงฟู่พ่นควันขาวจำนวนมากออกมา
ตอนที่จ้าวจวินเห็นวัตถุทรงกระบอกพวกนั้นตกลงมาที่เท้าตัวเอง ปฏิกิริยาแรกคือหมอบลง เขาคิดว่ามันเป็นระเบิด
แต่ระเบิดไม่ระเบิด แค่พ่นควันขาวฉุนออกมา
แล้วตาของเขาก็เริ่มปวดแสบปวดร้อนเหมือนมีคนหยิบพริกป่นหนึ่งกำมือยัดเข้าไปในเบ้าตา