ฉู่เฟิงกวักมือเรียก ตำรวจสองนายเดินเข้ามา ลากตัวกู้ฉินทั้งคนทั้งเก้าอี้ขึ้นจากพื้น แล้วหามออกไป
กู้ฉินบนเก้าอี้ดิ้นรนสุดชีวิต สองขาถีบไปมา เชือกป่านรัดข้อมือของเขาจนเป็นรอยเลือดลึก แต่ก็สะบัดไม่หลุดจริง ๆ
ด้านหลังประตูหลังมีรถลาดตระเวนตำรวจสีดำคันหนึ่งจอดอยู่
ตำรวจสองนายยัดกู้ฉินเข้าไปในเบาะหลัง ฉู่เฟิงนั่งที่เบาะหน้า และตำรวจอีกสองนายขึ้นมานั่งคั่นซ้ายขวากดไหล่กู้ฉินไว้
รถเครื่องติด ขับออกจากประตูหลังสถานีตำรวจ เลี้ยวเข้าสู่ถนนที่มุ่งไปยังแม่น้ำหวงผู่
ริมแม่น้ำหวงผู่ยามดึกไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว
ฉู่เฟิงสั่งให้คนลากกู้ฉินลงจากรถ มือและเท้าของเขาถูกมัดด้วยเชือก
ผ้าขี้ริ้วในปากกู้ฉินถูกเอาออก เขาเซถลา ยืนอยู่บนคันดินริมแม่น้ำ อ้าปากจะพูด ยังไม่ทันได้เอ่ยคำ ฉู่เฟิงก็ถีบเข้าที่หลังของเขาแล้ว
ตัวกู้ฉินทั้งคนพลิกหล่นจากคันดิน ร่างกายวาดเส้นโค้งอย่างไร้ความสง่างามกลางอากาศ แล้วกระแทกลงไปในแม่น้ำหวงผู่ น้ำกระเซ็นเป็นละออง ถูกสายลมริมแม่น้ำพัดกระจาย
ร่างของกู้ฉินดิ้นบนผิวน้ำสองสามที มือที่ถูกมัดไว้ด้านหลังทำให้เขาไม่มีทางว่ายน้ำได้เลย
น้ำไหลเข้าปาก จมูก หูของเขา เขาถีบขาสุดแรง หัวโผล่พ้นน้ำได้วูบหนึ่ง แล้วก็จมลงไป อีกวูบหนึ่ง แล้วก็จมลงไปอีก จากนั้นบนผิวน้ำก็เหลือเพียงระลอกคลื่นที่กระจายวงกว้างออกไป
ฉู่เฟิงยืนอยู่บนคันดินมองดูระลอกคลื่นวงสุดท้ายบนผิวน้ำหายไป นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังขึ้นรถ
รถแล่นออกจากริมแม่น้ำ ไฟท้ายค่อย ๆ เล็กลงในความมืด และหายไปสุดปลายถนนในที่สุด
รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
ชายแก่เก็บขยะคนหนึ่งที่ริมแม่น้ำหวงผู่พบศพหนึ่งนอนอยู่บนหาดตื้นใต้คันดิน