น้ำเย็นหนึ่งถังสาดลงบนหัวของกู้ฉิน
กู้ฉินสะดุ้งเฮือก ตื่นขึ้นจากการหมดสติ ผ้าสีดำที่ปิดตาถูกดึงออก แสงขาวจ้าจ้าปะทะเข้าเต็มตา
กู้ฉินหรี่ตามอง รอให้รูม่านตาปรับเข้ากับแสงได้ จึงเห็นว่าตัวเองอยู่ที่ไหน เขาถูกมัดกับเก้าอี้ไม้ มือทั้งสองถูกไพล่หลังตรึงไว้กับพนักพิง ขาทั้งสองข้างถูกเชือกป่านมัดแน่นกับขาเก้าอี้ ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิด
ตรงข้ามมีโต๊ะตัวหนึ่ง ด้านหลังโต๊ะมีชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจนั่งอยู่ กำลังยกถ้วยชาจิบช้า ๆ
หลี่เส้าเจ๋อ
รูม่านตาของกู้ฉินหดวูบ เขาจำคนผู้นี้ได้ และจำใบหน้าหลายคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาได้
หญิงงามในเครื่องแบบตำรวจคือเซินรั่วหลาน นายตำรวจร่างยักษ์กำยำคือฉู่เฟิง และยังมีตำรวจอีกหลายนายถือปืนไรเฟิลยืนอยู่ริมกำแพง
ที่นี่คือสถานีตำรวจเฉาเจียตู้ คนที่จับเขามาคือคนที่หลี่เส้าเจ๋อส่งมา กองกำลังที่ใส่ชุดรบสีน้ำเงินเข้ม ขับรถหุ้มเกราะ ประสานงานกันแน่นหนา พวกนั้นคือลูกน้องของผู้บังคับการตำรวจคนนี้
สมองของกู้ฉินราวกับมีเหล็กเผาไฟโยนลงไป ควันขาวโกรธกรุ่น เขาเป็นหัวหน้าสาขาแก๊งขวานฟ้ามายี่สิบปี เคยผ่านผู้คนสารพัดแบบมาแล้ว
ไม่เคยเห็นสถานีตำรวจไหนมีกองกำลังแบบนี้ วิธีการรบแบบนั้น อุปกรณ์พวกนั้น ไม่ใช่ของที่ตำรวจควรมีเลย
"โอ้ ท่านฉินตื่นแล้วหรือ" หลี่เส้าเจ๋อวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ พิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเหมือนทักทายเพื่อนเก่า
กู้ฉินกัดฟัน มือที่ถูกตรึงไว้ที่หลังพนักเก้าอี้กำเป็นหมัด เขาเงยหน้าขึ้น จ้องด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ "ผู้บังคับการหลี่ คุณส่งคนบุกเข้าไปในเขตเช่า ฆ่าลูกน้องฉันไปหลายสิบคน แล้วจับฉันมามัดไว้ที่นี่ นี่คืองานตำรวจของคุณหรือไง? คุณกับฉัน กู้ฉิน ต่างกันตรงไหน? คุณบอกว่าคุณเป็นฝ่ายขาว ฉันเป็นฝ่ายดำ แต่วิธีการที่คุณใช้โหดร้ายยิ่งกว่าแก๊งค์อีก คุณกับฉันต่างกันที่ไหน?"