เพิ่งเลยสี่โมงเย็นมาไม่นาน รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็จอดหน้าประตูบ้าน
คนในห้องรับแขกแทบทุกคนได้ยินเสียงรถพร้อมกัน พี่สาวคนโตวางถ้วยชาในมือลงทันที ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ลุกขึ้นเดินไปทางประตู พลางหันกลับมาบอกผู้บัญชาการทหารสวีกับฟางอวิ๋นไห่ว่า “น่าจะเป็นเสี่ยวโจวมาแล้ว ฉันไปรับก่อนนะ”
ผู้บัญชาการทหารสวีเอนหลังพิงเก้าอี้หวาย แล้วพูดกับฟางอวิ๋นไห่เสียงเบาว่า “เสี่ยวโจวเป็นหมอที่ดี ฝีมือดี นิสัยก็ดี ฉันบอกเลยนะ โอกาสแบบนี้ต้องคว้าไว้ เป็นฝ่ายเข้าหาหน่อย อย่าเอาแต่ยืนเงียบเป็นคนเก็บตัวอยู่ตรงนั้น”
ฟางอวิ๋นไห่ส่ายหน้าพลางยิ้มเจื่อน ในใจยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่ก็ลุกขึ้นยืน เขาจัดปกเครื่องแบบทหารให้เรียบร้อย แล้วปัดฝุ่นบนแขนเสื้อโดยไม่รู้ตัว ผู้บัญชาการทหารสวีเห็นท่าทางเล็ก ๆ นั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ “ยังรู้จักแต่งตัวให้เรียบร้อย แสดงว่าในใจก็พอรู้ตัวอยู่นี่”
คำพูดยังไม่ทันจบ พี่สาวคนโตก็พาคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องรับแขกแล้ว ฟางอวิ๋นไห่เงยหน้ามอง เห็นหญิงสาววัยเยาว์เดินตามหลังพี่สาวเข้ามา
เธอสวมเสื้อคลุมผ้าวูลบางสีเทาอ่อน ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบ ๆ ปกเสื้อพับเป็นระเบียบ ผมมัดเป็นหางม้าทิ้งตัวอยู่ด้านหลัง ดูสะอาดสะอ้านและสดใส เธอดูอายุราวยี่สิบสามหรือยี่สิบสี่ แต่กิริยาท่าทางกลับมีความสุขุมและมั่นใจแบบผู้หญิงทำงานอยู่เต็มเปี่ยม
พี่สาวคนโตยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่ พลางยิ้มแนะนำว่า “อวิ๋นไห่ นี่สหายโจวอี้ ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลที่หนึ่งเมืองปินเฉิง ปีนี้อายุยี่สิบสี่” จากนั้นก็หันไปหาโจวอี้ “เสี่ยวโจว นี่สหายฟางอวิ๋นไห่ เป็นลูกน้องเก่าของผู้บัญชาการทหารสวีที่บ้านเรา ปีนี้อายุยี่สิบแปด เป็นผู้บัญชาการทหารอยู่กองทัพที่ 49”
ฟางอวิ๋นไห่ยื่นมือออกไป พยายามพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพอย่างหนักแน่นว่า “สวัสดีครับคุณหมอโจว”
โจวอี้เงยหน้ามองเขา แก้มแดงขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่ง ยื่นมือออกมาจับมือกับฟางอวิ๋นไห่อย่างเปิดเผย “สวัสดีค่ะ ผู้บัญชาการทหารฟาง”