สามวันต่อมา ฟางอวิ๋นไห่กับคนในกองบัญชาการต่างยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก ทุกวันตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ทำงานลากยาวไปจนดึกดื่น โคมไฟตั้งโต๊ะในห้องทำงานแทบไม่เคยดับเลย
ทั้งประสานงานเรื่องการจัดสรรเสบียงกับฝ่ายส่งกำลังบำรุงของเขตทหารตะวันออกเฉียงเหนือ เชื่อมโยงแผนจัดสรรที่พักทหารให้แต่ละกองพลและกองทหาร ตรวจเยี่ยมการฝึกปรับตัวของทหารใหม่ รวมถึงจัดการเอกสารตกค้างสารพัดที่นำมาจากทางใต้ งานประดังเข้ามาไม่ขาดสาย กองเอกสารบนโต๊ะสูงพูนเป็นภูเขา
มื้อกลางวันตลอดสามวัน ฟางอวิ๋นไห่ได้แค่แทะหมั่นโถวกินกับผักดองในห้องทำงานประทังไป หลิวเหิงก็ไม่ต่างกัน ใต้ตาคล้ำเป็นวง แต่ทั้งคู่ไม่มีใครบ่นเหนื่อย คนที่ผ่านศึกมาสิบกว่าปี ความลำบากแค่นี้ไม่นับเป็นเรื่องอะไร
พอถึงช่วงเย็นของวันที่สาม ในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จสิ้นลงเสียที เสบียงชุดสุดท้ายตรวจนับและลงบัญชีเรียบร้อย แผนการฝึกของทั้งสามกองพลผ่านการตรวจสอบและส่งลงไปครบถ้วน เหล่าทหารค่อย ๆ ปรับตัวกับความไม่คุ้นเคยต่าง ๆ หลังเพิ่งมาถึงภาคเหนือได้แล้ว สนามฝึกในค่ายกลับมาดังก้องด้วยเสียงตะโกนคำขวัญที่พร้อมเพรียงและหนักแน่นอีกครั้ง
ฟางอวิ๋นไห่ยืนอยู่หน้าต่างห้องทำงาน มองเหล่าทหารเดินกลับค่ายเป็นแถว ๆ หลังเสร็จสิ้นการฝึกท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น เขาผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกว่าเส้นเอ็นที่ขึงตึงอยู่ในกระดูกเริ่มคลายลงเล็กน้อย
เขาหันไปพูดกับหลิวเหิงที่นั่งจัดเอกสารอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามว่า “เหล่าหลิว ฉันคิดว่าจะฉวยช่วงสองสามวันนี้ที่พอมีเวลาว่าง ไปเยี่ยมผู้บัญชาการทหารบกแก่ ๆ ที่เมืองปินเฉิง ท่านพักฟื้นอยู่ที่นั่น ฉันมาถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้วแต่ยังไม่ได้ไปคารวะท่าน แบบนี้ไม่สมควร”
หลิวเหิงเงยหน้าขึ้น วางเอกสารในมือลงแล้วพยักหน้า “ควรไปอยู่แล้ว นายไปเถอะ ทางกองทัพฉันดูแลเอง ฝากทักทายผู้บัญชาการทหารสวีแทนฉันด้วย”