ฟางซิ่วซิ่วในที่สุดก็ขยับ เธอค่อย ๆ เดินจากหน้าห้องปีกตะวันออกมาทีละก้าว ก่อนจะหยุดตรงหน้าฟางอวิ๋นไห่ เงยหน้ามองเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ริมฝีปากสั่นระริก “นาย…นายคือเสี่ยวไห่เหรอ? เป็นเสี่ยวไห่จริง ๆ เหรอ?”
ฟางอวิ๋นไห่พยักหน้าแรง ๆ “พี่ครับ ผมเอง ผมยังไม่ตาย ตอนนั้นพ่อแม่เกิดเรื่อง แถบบ้านเรากำลังวุ่นวายเพราะสงคราม ผมเลยไม่มีโอกาสส่งข่าวให้พี่ หลังจากนั้นผมขายร้านอาหาร เอาเงินไปสมัครเข้ากองทัพแดง เดินทางไปกับกองทัพมาตลอด หลายปีมานี้มีแต่รบ ก็เลยไม่มีโอกาสตามหาพวกพี่”
ดวงตาของฟางซิ่วซิ่วแดงก่ำขึ้นมาทันที ริมฝีปากสั่นหนักกว่าเดิม ดูท่าจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว ฟางอวิ๋นไห่รีบก้าวเข้าไปประคองแขนเธอไว้ “พี่ครับ อย่าร้องไห้เลย ผมก็อยู่ดี ๆ ตรงนี้แล้วไงครับ กลับมาหาพี่แล้วด้วย”
ฟางซิ่วซิ่วพยายามกลั้นน้ำตา ใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปตะโกนใส่เสิ่นซิวอู่ที่ยังยืนตะลึงอยู่ “ซิวอู่! เร็วเข้า! รีบไปยกเก้าอี้มาให้ลุง! ยืนบื้ออยู่ทำไม!”
เสิ่นซิวอู่ถึงได้สติ หันหลังวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็ยกเก้าอี้ไม้ไผ่ออกมาสองตัว เขาวางตัวหนึ่งให้ฟางอวิ๋นไห่ แล้วมองผู้พิทักษ์ผู้บัญชาการเสี่ยวหลี่ที่ยืนอยู่ด้านหลังฟางอวิ๋นไห่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางให้อีกตัว
เสี่ยวหลี่รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ผมยืนก็ได้” เขายกเก้าอี้ไม้ไผ่ไปวางไว้ข้างหลังฟางซิ่วซิ่ว “พี่ใหญ่เชิญนั่งครับ”
ฟางซิ่วซิ่วนั่งลงโดยมีคนช่วยประคอง ส่วนฟางอวิ๋นไห่ก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกตัวข้างเธอ เสิ่นเหวินหยวนยกเก้าอี้เตี้ยตัวเล็กมานั่งชิดฟางซิ่วซิ่ว เด็กทั้งสามยืนล้อมอยู่ข้างพ่อแม่ มองลุงที่จู่ ๆ ก็โผล่มาราวกับตกลงมาจากฟ้าอย่างอยากรู้อยากเห็น
ส่วนเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ ในสวนสี่เหลี่ยมแบบจีนก็ไม่มีทีท่าว่าจะพากันแยกย้าย ตรงกันข้ามกลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม เว้นระยะห่างไว้พอประมาณ แล้วตั้งใจเงี่ยหูฟังการพบกันอีกครั้งของพี่น้องคู่นี้