ฟางอวิ๋นไห่ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพิจารณาหลานชายของตัวเองอย่างละเอียด เด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปี แม้จะสูงไม่น้อย แต่ไหล่ยังแคบ แขนขาผอมบาง ดูก็รู้ว่ายังอยู่ในวัยกำลังยืดตัว ใบหน้ายังมีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่ไม่น้อย คางเกลี้ยงเกลา ไม่มีแม้แต่ตอหนวดขึ้นมา
“ซิวอู่นะ” ฟางอวิ๋นไห่ตบบ่าเขาเบา ๆ “ที่มีความคิดแบบนี้ถือว่าดี แต่ตอนนี้เธอเพิ่งอายุสิบสี่ ยังเด็กเกินไป ในกองทัพแม้จะมีคนอายุน้อยอยู่บ้าง แต่นั่นเป็นสถานการณ์พิเศษในยุคพิเศษ ตอนนี้สงบแล้ว ถ้าจะเป็นทหาร อย่างน้อยก็ต้องอายุสิบแปดปี”
คิ้วของเสิ่นซิวอู่ตกลงทันที เขาพูดอย่างผิดหวังว่า “งั้น...ก็ต้องรออีกสี่ปีเหรอครับ”
ฟางอวิ๋นไห่ยิ้ม “สี่ปีผ่านไปเร็วมาก ช่วงวัยที่ควรเรียนก็เรียนให้ดี ช่วงที่กำลังโตเต็มวัยก็กินให้อิ่ม นอนให้พอ สร้างพื้นฐานให้แน่น ต่อไปถ้าอยากเป็นทหารก็ยังมีโอกาสอีกเยอะ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงถามว่า “เล่าให้ลุงฟังก่อนว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง”
เสิ่นซิวอู่เกาท้ายทอยอย่างเขิน ๆ แล้วตอบว่า “ก็...ก็พอใช้ได้ครับ วิชาภาษาจีนกับคณิตศาสตร์เคยสอบได้ห้าอันดับแรก”
ฟางอวิ๋นไห่พยักหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น “อย่างนั้นก็ยิ่งต้องตั้งใจเรียน ซิวอู่ ลุงจะบอกอะไรให้ คนรุ่นเราแทบจะสู้รบกันครบทุกศึกแล้ว ตั้งแต่สู้กับญี่ปุ่นจนถึงเจียงไคเช็ก สู้กันมาสิบกว่าปี ประเทศก็สงบลงได้แล้ว”
“แต่ถ้าจะทำให้จีนใหม่แข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง อาศัยแค่พวกเราที่ถือปืนยังไม่พอ ต่อไปต้องพึ่งคนรุ่นพวกเธอ ใช้ความรู้ วัฒนธรรม และวิทยาศาสตร์กับเทคโนโลยี สร้างประเทศของเราให้มั่งคั่งและเข้มแข็ง”