ห้าวันผ่านไปเร็วกว่าที่ฟางอวิ๋นไห่คาดไว้มาก การฝึกของกองทัพดำเนินไปตามแผน กลางวันเขาจัดการงานทหารและลงไปตรวจดูการฝึกของหน่วยระดับล่าง ส่วนกลางคืนก็อ่านเอกสารในสำนักงาน ตรวจร่างคู่มือปฏิบัติการในที่หนาวจัดที่ซวี อี้ส่งขึ้นมา พอเริ่มยุ่งก็ลากยาวไปจนดึกดื่น แต่ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน ในใจก็ยังคงห่วงเรื่องทางเมืองปินเฉิงอยู่เสมอ
หลายวันก่อน พี่สาวคนโตโทรมาบอกว่าจองสถานที่จัดเลี้ยงเรียบร้อยแล้ว เป็นร้านอาหารของรัฐแห่งหนึ่งใกล้บ้านพักฟื้น เชิญคนมาราวยี่สิบคน อีกทั้งยังบอกด้วยว่าทางตระกูลโจวจัดเตรียมสินเดิมเสร็จแล้ว เหลือแค่รอให้ถึงวันส่งลูกสาวออกเรือน
พี่สาวคนโตหัวเราะจนหุบยิ้มไม่ลงอยู่ในสาย กำชับฟางอวิ๋นไห่ให้ไปถึงเมืองปินเฉิงล่วงหน้าหนึ่งวัน อย่าปล่อยให้ถึงเวลาแล้วต้องวุ่นวายมือเป็นระวิง
ฟางอวิ๋นไห่รับปากไปอย่างนั้น แต่ในมือก็ยังทำงานไม่หยุด จนกระทั่งเย็นวันที่ห้า เขาจัดการเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จ พิงพนักเก้าอี้แล้วถอนหายใจยาว ถึงได้รู้สึกในที่สุดว่าเรื่องนี้กำลังจะเกิดขึ้นจริง ๆ แล้ว
เช้าตรู่วันถัดมา ฟ้ายังสว่างไม่เต็มที่ ฟางอวิ๋นไห่ก็ตื่นแล้ว เขาหยิบเครื่องแบบทหารชุดใหม่ที่หลายวันก่อนตั้งใจให้แผนกส่งกำลังบำรุงช่วยเตรียมไว้ เนื้อผ้าขนสัตว์สีเขียวมะกอกเข้ม ติดกระดุมทองเหลืองแวววาว ดูกระฉับกระเฉงกว่าเครื่องแบบปกติที่สวมอยู่ไม่น้อย
เขาสวมชุดอย่างเรียบร้อยหน้ากระจก ติดกระดุมคอให้เรียบร้อย ลูบปกเสื้อกับปลายแขนเสื้อให้เรียบ แล้วหมุนซ้ายหมุนขวาดูจนพอใจจึงพยักหน้า จากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับของใช้ติดตัวใส่กระเป๋าเดินทางผ้าใบ รูดซิปแล้ววางไว้ข้างเตียง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นน้องหลี่ ฟางอวิ๋นไห่เปิดประตู เห็นน้องหลี่ยืนอยู่หน้าห้องในเครื่องแบบสะอาดเรียบร้อย ท่าทางกระปรี้กระเปร่า “ผู้บัญชาการทหาร รถเตรียมพร้อมแล้วครับ”
ฟางอวิ๋นไห่พยักหน้า ยื่นกระเป๋าให้น้องหลี่ แล้วกวาดตามองสำนักงานเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนปิดประตูและเดินลงไปชั้นล่าง