ฟางอวิ๋นไห่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตบหลังมือพี่สาวเบา ๆ แล้วพูดว่า “อาจจะใช่ก็ได้”
น้ำเสียงของเขาไม่หนักแน่นเหมือนฟางซิ่วซิ่ว กลับเจือความรู้สึกซับซ้อนอยู่เล็กน้อย เพราะอย่างไรเสีย เขาก็ไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม
แม้ตลอดสิบหกปีนับตั้งแต่ข้ามเวลามา เขาจะหลอมรวมเข้ากับตัวตนนี้ ยุคสมัยนี้ และชีวิตของคนคนนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว แต่ความทรงจำเกี่ยวกับพ่อแม่ตระกูลฟางส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงร่องรอยที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ เป็นส่วนหนึ่งที่เขาพยายามทำความเข้าใจและยอมรับ
เขาสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความรู้สึกผิดที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อพ่อแม่ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่อดีตที่เขาได้ประสบด้วยตัวเอง เขาทำได้เพียงพยายามรับบทฟางอวิ๋นไห่ให้ดีที่สุด ดูแลพี่สาวแทนเจ้าของร่างเดิม ไปกราบไหว้สุสานพ่อแม่แทนเจ้าของร่างเดิม ส่วนเรื่องอื่น ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะตัดสินความรู้สึก “ดีใจ” หรือ “ไม่ดีใจ” อย่างไร
เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ต่อ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างเป็นธรรมชาติ “พี่เขย พี่ พรุ่งนี้ผมต้องออกเดินทางไปกับกองทัพแล้ว ที่ตั้งหน่วยยังไม่ได้กำหนดแน่นอน น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ พอกำหนดได้แล้วผมจะเขียนจดหมายบอกพวกพี่ ถ้าพวกพี่เจอเรื่องด่วนหรือเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง แล้วหาผมไม่เจอชั่วคราว ก็ไปหาผู้กำกับทางการเมืองอู๋ที่หายจื่อ เขาเป็นผู้บัญชาการเก่าของผม พวกพี่ไปบอกว่ามาหาผม เขาจะช่วยพวกพี่เอง”
เสิ่นเหวินหยวนกับฟางซิ่วซิ่วสบตากัน เสิ่นเหวินหยวนลังเลเล็กน้อยก่อนพูดว่า “ที่นั่น...คนธรรมดาอย่างพวกเราไปจะเหมาะหรือเปล่า? หน้าประตูมีทหารยืนเฝ้าอยู่ด้วย”
ฟางอวิ๋นไห่ยิ้ม “ไม่ได้ให้พวกพี่เข้าไปข้างในสักหน่อย พอไปถึงหน้าประตูก็บอกทหารยามว่ามาหาผู้กำกับทางการเมืองอู๋ แล้วแจ้งชื่อฟางอวิ๋นไห่ เดี๋ยวก็มีคนพาพวกพี่ไปเอง วางใจเถอะ ถึงผมจะอยู่ในเมืองหลวงไม่นาน แต่ก็พอมีคนรู้จักอยู่บ้าง”